پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٣ - شرح و تفسير صفات و مقامات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله

اشاره به افراد عادى و معمولى است كه چراغى در اختيار ندارند و چشمشان به نشانه‌ها و چراغ‌هاى منصوب در كنار جادّه دوخته شده است. يا به تعبيرى ديگر:

هدايت خاص و عام را براى حق جويان فراهم ساخت.

سپس در يك نتيجه‌گيرى زيبا و روشن مى‌افزايد: «او (پيامبر صلّى اللّه عليه و آله امين مورد اطمينان، و شاهد و گواهتان در روز رستاخيز و برانگيخته شما به عنوان نعمت و فرستاده به حق شما براى رحمت است». (فهو أمينك المأمون، و شهيدك يوم الدّين، و بعيثك نعمة و رسولك بالحقّ رحمة).

«أمين مأمون» نوعى تأكيد و به معناى امانتدار كامل است و «شهيد» و شاهد روز جزا بودن، اشاره به همان چيزى است كه در آيه شريفه ٨٩ سوره نحل آمده است: « «وَ يَوْمَ نَبْعَثُ فِي كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً عَلَيْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ جِئْنا بِكَ شَهِيداً عَلى‌ هؤُلاءِ»؛ بياد آور! روزى را كه از هر امّتى گواهى از خودشان بر آنها بر مى‌انگيزيم و تو را گواه بر آنان قرار مى‌دهيم».

اين گواهى مى‌تواند بر اصول كلّى باشد كه در دعوت تمام انبيا بوده و يا بر جزئيات اعمال، به جهت حضور علمى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نسبت به اعمال تمام امّتها.

تعبير به «بعيثك نعمة» اشاره به آن است كه بعثت پيامبر هم نعمت بزرگى از سوى خداوند بود و هم نمونه بارزى از رحمت واسعه حق، چرا كه ميليونها ميليون مردم جهان، در پرتو تعليماتش راه حق را پيدا كردند و به آن پيوستند.

اين سخن در واقع اقتباسى است از آيات قرآن، در آنجا كه مى‌فرمايد: «لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ» [١] و در جاى ديگر مى‌فرمايد: «وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ» [٢] در ادامه اين سخن، به عنوان قدردانى از زحمات طاقت‌فرساى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و

[١] سوره آل عمران، آيه ١٦٤.

[٢] سوره انبياء، آيه ١٠٧.