پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٢ - نكته گسترش قاعده لطف، در تكوين و تشريع

سو، انسان را به علم و قدرت و حكمت خدا آشنا مى‌سازد و معرفت الهى را به او مى‌آموزد و از سوى ديگر، حسّ شكرگزارى او را- كه خمير مايه اطاعت و بندگى است- در او تحريك مى‌كند. اين همان چيزى است كه در جاى جاى آيات قرآن به چشم مى‌خورد و خداوند به هر مناسبتى از آن سخن مى‌گويد از جمله در سوره نحل، بعد از ذكر آفرينش آسمانها و زمين و چهارپايان و نزول باران از آسمان و پرورش درختان و زراعت و انواع ميوه‌ها و گردش خورشيد و ماه و خلقت درياها با نعمت‌هاى بى‌شمارش مى‌فرمايد: «وَ أَلْقى‌ فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ وَ أَنْهاراً وَ سُبُلًا لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ»؛ خداوند در زمين كوههاى ثابت و محكمى افكند تا لرزش آن را در برابر شما بگيرد و نهرهايى آفريد و راههايى ايجاد كرد تا هدايت شويد و (نيز) علاماتى (در كوهها و جاده‌ها) قرار داد و (حتّى براى شب) به وسيله ستارگان هدايت مى‌شوند». [١]

[١] سوره نحل، آيات ١٥- ١٦.