پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١ - نكته گستردگى نعمتهاى خداوند

وجدان شنوندگان را تحريك كرده، و آنها را از طريق وجوب شكر منعم- كه يك حكم بديهى عقلى است- براى معرفت ذات و صفات او- تا آنجا كه در حوصله بشر است- بسيج كند.

در يكجا مى‌فرمايد: هر چه مى‌خواهيد، از او بخواهيد، جود و بخشش، هر قدر زياد باشد از خزانه نعمت و رحمت او چيزى نمى‌كاهد.

در جايى ديگر مى‌گويد: او بقدرى سخاوتمند و بخشنده است كه حتّى اگر كسى از او درخواستى هم نكند، ولى وى را نيازمند و لايق بداند، به او مى‌بخشد و مشمول عناياتش مى‌كند.

همان گونه كه در دعاى معروف ماه رجب نيز مى‌خوانيم: «يا من يعطي من سئله، يا من يعطي من لم يسئله و من لم يعرفه، تحنّا منه و رحمة؛ اى كسى كه هر كس از او درخواستى كند به او مى‌بخشد و حتّى كسى را كه درخواستى نكرده و او را هم نمى‌شناسد، از عطا و بخشش خويش محروم نمى‌سازد» [١].

در جاى ديگر، با عباراتى بسيار زيبا و دلنشين اين حقيقت را بر ملا مى‌سازد كه اگر تمام گنجهاى صحرا و دريا و همه ثروتهاى موجود روى زمين و زير زمين را به كسى ببخشد، كمترين اثرى در جود و بخشش او نمى‌گذارد و از دامنه آن نمى‌كاهد و نيز تكرار سؤال و درخواست و الحاح و اصرار در گسترش عطا و سخاى او اثرى ندارد؛ در حالى كه انسانها هر قدر سخىّ و بخشنده باشند، در مقابل تمام اين امور آسيب پذيرند و دليل آن يك چيز است و آن اينكه امكانات و عطاياى همه محدود است و عطا و نعمت‌هاى خدا همچون ذات پاك او نامحدود.

[١] مفاتيح الجنان، اعمال ماه رجب.