بعد از آن فرمود كه: بدانيد كه هر مفاخرت كه به پدران و غير آن كنند، و هر بدعتى كه در جاهليت بوده، و هر خونى و مالى، در زير اين قدم‌هاى من است و هيچ كس از ديگرى گرامى‌تر نيست، مگر به تقوا و ترس الهى.

بعد از آن فرمود كه: آيا رسانيدم حكم الهى را؟ گفتند: بلى. فرمود: خداوندا! گواه باش.

بعد از آن فرمود: بدانيد كه هر رِبا، يعنى سودى كه در جاهليت بود، باطل و ساقط است. و اوّلْ آنچه ساقط است، رباى عبّاس بن عبد المطّلب است. و هر خونى كه در جاهليت [ريخته‌] شده، ساقط است و اوّل آن خون‌ها، خون ربيعه است.

پس فرمود كه: آيا رسانيدم فرموده الهى را؟ گفتند: بلى. فرمود: خداوندا! تو[١] گواه باش.

بعد از آن فرمود كه: شيطان، نااميد شده از آن كه در اين زمين شما، كسى او را بپرستد؛ ليكن راضى است به آن كه اعمال خود را كه سهل مى‌گيرد، از براى او بكنيد و وقتى كه اطاعت شيطان كرديد، او را پرستيده خواهيد بود. اى مردمان! به تحقيق كه مسلمانان، برادران واقعى يكديگرند و خون مسلمان بر مسلمانان، حلال نيست و مالش حلال نيست، مگر چيزى كه از روى دل‌خوشى بدهد. و خداى تعالى، مرا امر فرموده كه با مردم، مقاتله كنم تا وقتى كه بگويند: «لا إله إلّااللَّه» و وقتى كه گفتند، خون و مال خود را از من نگاه داشته‌اند، مگر جايى كه موافق حق بايد گرفت و حساب ايشان، بر خداى تعالى است. اى مردمان! آيا رسانيدم فرمان الهى را؟ گفتند: بلى.

فرمود: خداوندا! گواه باش.

بعد از آن فرمود: اى مردمان! سخن مرا ياد داريد تا بعد از من، به آن نفع يابيد و بفهميد تا مرتبه شما بلند شود. شما را آگاه مى‌كنم كه بعد از من، به كفر برمگرديد، چنانچه از براى دنيا گردنِ يكديگر را بزنيد، و اگر چنانچه اين كار [را] بكنيد و خواهيد كرد، مرا خواهيد يافت در صف لشكرى ميان جبرئيل و ميكائيل كه شمشير بر روى شما زنم.

بعد از آن، به طرف راست خود، التفات فرمود و ساعتى ساكت شد. بعد از آن فرمود كه: اگر خدا خواهد، على بن ابى طالب را در آن لشكر خواهيد يافت.

بعد از آن فرمود كه: آگاه باشيد كه در ميان شما دو چيز مى‌گذارم كه اگر دست از آنها برنداريد،

[١]. الف:-« تو».