و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله در وصيّت [به‌] ابو ذر فرموده كه: اى ابو ذر! اگر زنى از زنان بهشت، از آسمان دنيا سر بيرون كند در شب تاريكى، هر آينه، زمين از نور او روشن مى‌شود، بهتر از آنچه ماه شب چهارده، روشن مى‌شود و بوى خوش او به مشام جميع اهل زمين مى‌رسد. و اگر جامه‌اى از جامه‌هاى اهل بهشت را امروز در دنيا بگشايند، هر كس نگاه به آن كند، مدهوش مى‌شود و ديده او تاب ديدن او[١] نمى‌آورد.[٢] و در احاديث متفرّقه وارد شده كه: بوى بهشت، از هزار ساله راه مى‌آيد. و پست‌ترينِ اهل بهشت را آن قدر[٣] مى‌دهند كه اگر جميع انس و جن به منزل او وارد شوند و از طعام و شراب او بخورند، همه را كافى باشد و از او چيزى كم نشود. و كمترين اهل بهشت، چون داخل باغ‌[٤] بهشت مى‌شود، سه باغ به نظر او مى‌آيد. چون داخل پست‌تر مى‌شود، در آن مشاهده مى‌نمايد از زنان و خدمتكاران و نهرها و ميوه‌ها، آن قدر كه خدا خواهد. پس چون حمد و شكر الهى به جا مى‌آورد، به او مى‌گويند كه: به جانب بالا نظر كن. چون نظر مى‌كند، در آن جا نعمت و كرامتى چند مشاهده مى‌نمايد كه در باغ اوّل نديده. پس گويد كه: پروردگارا! اين را نيز به من كرامت كن. خطاب رسد كه: اگر اين را بدهيم، شايد كه ديگرى را بطلبى. گويد: نه. همين، مرا كافى است و از اين بهتر نمى‌باشد. چون به آن باغ در آيد، مسرّت و شادى عظيم، او را روى دهد و شكر الهى به جاى آورد.

و پس خطاب رسد كه درِ جنّة الخُلد را بر روى او بگشايند. چون بگشايند، اضعافِ آنچه در بهشت دويّم ديده بود، مشاهده نمايد و فرح و سُرورش مضاعف شود و بگويد: خداوندا! تو راست حمدى كه احصاى آن نتوان كرد كه منّت گذاشتى [بر] من به بهشت‌ها و نجات بخشيدى مرا از آتش.

و بهشت را هشت در است كه از يكى، انبيا و صدّيقان داخل مى‌شوند، و از ديگرى، شهدا و صلحا، و از پنج در، شيعيان و دوستان اهل البيت عليهم السلام.[٥] و از حضرت امير المؤمنين عليه السلام منقول است كه فرمود: من‌[٦] مى‌ايستم بر صراط و دعا مى‌كنم و مى‌گويم: خداوندا! به سلامت بگذران شيعيان و دوستان مرا، و هر كه مرا يارى كرده و به امامت من، اعتقاد داشته در دار دنيا. پس ندا از منتهاى عرش الهى در رسد كه: دعاى تو را مستجاب كرديم و تو را شفاعت داديم درباره شيعيان تو. پس هريك از شيعيان و دوستان‌

[١]. ب:« آن».