و آنان كه ياورى من كرده‌اند و با دشمنان، جهاد كرده‌اند به گفتار يا به كردار، شفاعت كند هفتاد هزار كس از همسايگان و دوستان و خويشان خود را. و از در هشتم، ساير مسلمانان، داخل مى‌شوند از آن جماعتى كه اقرار به شهادتين داشته باشند و در دل ايشان، به قدر ذرّه‌اى بغض اهل البيت عليهم السلام نباشد.[١] و طوبى- چنانچه در بعضى روايات وارد شده- در جنّت، درختى است كه اصل آن در خانه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله است و هيچ مؤمنى نيست در بهشت كه در خانه [اش‌]، شاخى از آن درخت نباشد و آنچه خواهد و در خاطرش گذرد، آن شاخ براى او حاضر مى‌سازد، و اگر سوار تندروى در سايه آن درخت، صد سال بتازد، به در نمى‌تواند رفت، و اگر كلاغى از پايين آن درخت پرواز كند آن قدر كه پير شود و از پيرى بيفتد، به بالاى آن درخت نرسد.

و در تفسير آيه‌ «فِيهِنَّ خَيْراتٌ حِسانٌ»[٢] وارد شده كه ايشان، زنان مؤمن عارف شيعه‌اند كه داخل بهشت مى‌شوند و ايشان را به مؤمنان، تزويج مى‌نمايند. و آن كه خداى تعالى فرموده:

«حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِي الْخِيامِ»،[٣] مراد، حوران بهشت‌اند كه در نهايتِ سفيدى‌اند و كمرهاى ايشان، باريك است و در ميان خيمه‌هاى مرواريد و ياقوت و مرجان نشسته‌اند و هر خيمه‌اى، چهار در دارد و بر همه درى، هفتاد دختر باكره رسيده ايستاده‌اند كه دربان ايشان‌اند و هر روز از خداى تعالى، كرامتى به ايشان مى‌رسد.[٤] و زنان بهشت، رَشك نمى‌دارند و حائض نمى‌شوند و بدخويى نمى‌دارند. و اهل بهشت را بول و غائط نمى‌باشد؛ بلكه عَرَقى از ايشان، دفع مى‌شود از مُشك، خوش‌بوتر. و حُسن و جمال و صفا و طراوت اهل بهشت، روز به روز زياده مى‌شود، چنانچه اهل دنيا را هر روز، پيرى و قباحتِ منظر، زياده مى‌گردد. و هر ميوه‌اى كه از درختان بهشت چيده شود، به جاى آن به همان هيئت مى‌رويد؛ مانند شعله آتش كه هر قدر چراغ از او افروزند، چيزى كم نمى‌شود[٥]. و حوران، هميشه با وصف بكارت‌اند و مغز ساق ايشان از زير هفتاد[٦] حِلّه، نمايان است؛ مانند درهمى از نقره كه در آبى در كمال صفا كه يك نيزه عمق داشته باشد، پيداست.

و در روز جمعه، كرامت‌ها و نعمت‌هاى اهل بهشت، زياده مى‌شود و هفتاد برابرِ آنچه‌

[١]. همان، ص ٣٩، ح ١٩.