دارد. پس روايت كرده على بن ابراهيم رحمه الله در تفسير [خود] از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام كه فرمود: هر مست‌كننده‌اى از چيزهايى كه آشامند، هر گاه كه عقل را زايل سازد و يا بويش متغيّر شود، تغيّرى خاص، پس آن، خمر است و هر چيزى كه بسيارش مست كند، اندكش حرام است.[١] و در سبب نزول آيه‌ «إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ»[٢] فرموده كه: قبل از آن كه شراب حرام شود، ابو بكر، شراب خورده و مست شده بود. پس شعر مى‌گفت و بر كفّارى كه در جنگ بدر كشته شده بودند، نوحه مى‌كرد، و چون حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله شنيد، گفت: خداوندا! ببند زبانش را. پس زبانش بسته شد و ديگر، سخن نگفت تا وقتى كه مستى‌اش زايل شد و بعد از آن، آيه تحريم نازل شد، و شرابى كه در مدينه در آن روز بود، شراب خرما بود كه خرماى رسيده و نيم‌رس را مى‌انداختند تا شراب مى‌شد. و بعد از آن كه آيه تحريم نازل شد، حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله بيرون آمد و در مسجد نشست و فرمود تا ظرف‌هايى كه خرما در آن مى‌انداختند، حاضر ساختند. پس جميع را سرنگون كرد و فرمود كه: اينها همه خَمر است و خداى تعالى، حرام كرده. و در آن روز، آنچه از شراب‌ها ريختند، فضيخ بود كه آن، خرمايى بود كه انداخته بودند و نمى‌دانم كه در آن روز، از شراب انگور، چيزى ريخته باشند، به غيرِ يك ظرف كه در آن جا مويز و خرما با هم انداخته بودند و شراب انگور، در آن روز در مدينه هيچ نبود و خداى تعالى، حرام كرده شراب را، خواه اندك و خواه بسيار، و فروختن و خريدن و انتفاع يافتن به شراب را. و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده كه:

كسى كه شراب خورد، حدّش بزنيد و اگر باز خورد، حد بزنيد و اگر باز خورد، حد بزنيد و اگر باز در مرتبه چهارم بخورد، [او را] بكُشيد.[٣] و فرمود كه: كسى كه شراب خورد، بر خداى تعالى لازم است كه به خوردِ او دهد از آنچه از فَرْج زنانِ زناكار، بيرون مى‌آيد، و از فروج ايشان، صديد بيرون مى‌آيد؛ و آن، چرك و خونى است غليظ كه به هم ممزوج شده و از حرارت و تعفّن آن، اهل جهنّم، متأذّى مى‌شوند.

و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده كه: كسى كه شراب بخورد، تا چهل روز، نماز او مقبول نيست و اگر مرتبه ديگر بخورد، تا چهل روز از آن روزى كه خورده. و اگر در آن چهل روز بميرد، بى‌توبه، خداى تعالى از طينت خِبال به خوردِ او مى‌دهد (و تفسير طينت خِبال، قبل از اين مذكور شد).

و فرمود كه: مسجدى كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله در آن جا نشسته بود، روزى كه شراب‌ها را

[١]. تفسير القمّى، ج ١، ص ١٨٠.