بوده باشد.[١] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: هر مؤمنى كه به بليّه‌اى مبتلا شود و صبر كند، خداى تعالى، مثل اجر هزار شهيد به او عطا مى‌فرمايد.[٢]

[لزوم خويشتن دارى در هنگام غضب‌]

و در باب فرو خوردن خشم، احاديث بسيار است. از آن جمله، روايت كرده است محمّد بن يعقوب كلينى رحمه الله از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: هر بنده‌اى كه خشم خود را فرو خورَد، خداى تعالى، عزّت او را در دنيا و آخرت، زياده مى‌كند. و خداى- عزَّ و جلَّ- فرمود كه: «وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ»؛[٣] يعنى: آنهايى كه خشم خود را فرو مى‌خورند و از مردم، عفو مى‌كنند؛ و خداى- عزَّ و جلَّ- دوست مى‌دارد احسان‌كنندگان را. بعد از آن فرمود كه: خداى تعالى، به عوض خشم او دوستىِ خود را قرار داده.[٤] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود: كسى كه خشمى را فرو خورَد و قدرت بر انتقام داشته باشد، خداى تعالى در روز قيامت، دل او را از امن و ايمان، مملو مى‌سازد.[٥] و ابن بابويه رحمه الله در امالى و عيون أخبار الرّضا عليه السلام، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده كه فرمود: خداى تعالى، به يكى از انبيا وحى فرمود كه: صباح كه مى‌شود، اوّلْ چيزى كه در برابرت پيدا مى‌شود، آن را بخور و چيز دويّم كه ببينى، پنهان كن و چيز سوم را قبول كن و چهارم را نااميد مكن و از پنجم، بگريز. پس چون صباح شد، به راه افتاد. اوّلْ چيزى كه به نظرش آمد، كوهى سياه عظيم بود. بر جاى خود ايستاد و گفت: خداى مرا امر كرده كه اين را بخورم، و متحيّر شد كه چه كند. باز با خود گفت: خداى تعالى، امر به چيزى نمى‌فرمايد كه از عهده آن، بيرون نتوانم آمد. پس رو به آن كوه رفت كه او را بخورد. هرچند نزديك‌تر رفت، آن كوه، كوچك‌تر شد و چون به او رسيد، ديد كه به قدر لقمه‌اى است. آن را بخورد. ديد كه بهترينِ چيزهايى است كه خورده مى‌شود.

بعد از آن به راه افتاد. طشتى از طلا به نظرش آمد. گفت: خداى تعالى فرموده كه اين را پنهان سازم. پس زمين را گود ساخته، آن را پنهان كرد و خاك بر بالاى آن ريخت. چون به راه افتاد، نگاه‌

[١]. همان، ص ٩١، ح ١٥.