معنى تعجّب فرمود. آن مرد گفت كه: از حالِ اين تخم، تعجّب فرمودى؟ به حقّ آن كسى كه تو را به راستى به خلق فرستاده كه به من، هرگز نقصانى نرسيده! پس آن حضرت، از جا برخاست و از طعام آن مرد، هيچ نخورد و فرمود كه: بنده‌اى كه به او نقصان نمى‌رسد، خداى تعالى، او را از نظر مرحمت، انداخته است.[١] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه شخصى به آن حضرت گفت كه: مغيره مى‌گويد كه مؤمن، مبتلا به جُذام و بَرَص و چنين و چنين مرض نمى‌شود. فرمود كه: به تحقيق كه غافل است از مؤمن آل فرعون كه خداى تعالى در سوره يس ياد كرده؛ زيرا كه او مكنع بود؛ يعنى انگشتانش خشك شده بود. بعد از آن، حضرت، انگشتان خود را بر گردانيد و فرمود كه: گويا من مى‌بينم انگشتان خشكيده او را. او نزد قوم خود آمد و ايشان را از عذاب الهى ترسانيد و روز ديگر، معاودت نموده، ايشان را تخويف كرد. پس او را بكُشتند. بعد از آن فرمود كه: مؤمن، به همه بليّه‌اى مبتلا مى‌شود و به هر قِسم مُردنى مى‌ميرد؛ امّا خود را نمى‌كُشد.[٢] و از عبد اللَّه بن ابى يعفور روايت كرده كه گفت: به خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السلام شكايت كردم از بيمارى‌هاى بسيار كه مى‌كشيدم. فرمود: اگر مؤمن بداند كه در مصيبت‌ها چه قدر اجر دارد، آرزو خواهد كرد كه او را به مِقراض‌ها ريزه‌ريزه كنند.[٣] و در باب صبر، قبل از اين، بعضى احاديثْ مذكور شد. و از جمله آنچه در اين باب وارد شده، روايت كرده است محمّد بن يعقوب كلينى رضى الله عنه از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله كه فرمود: صبر بر سه قِسم است: يكى، صبر در وقت مصيبت؛ و يكى، صبر بر طاعت؛ و يكى صبر، نگاه داشتن خود از معصيت. پس كسى كه صبر بر مصيبتى بكند و آن مصيبت را به تسلّى دادن خود[٤] به وجهى نيكو از خود بگذراند، خداى تعالى، از براى او سيصد درجه مقرّر مى‌فرمايد كه از درجه‌اى تا درجه‌اى، به قدر فاصِله آسمان و زمين باشد. و كسى كه بر طاعت صبر كند و مشقّت عبادت را بر خود قرار دهد، خداى، ششصد درجه از براى او مقرّر مى‌سازد كه از درجه‌اى تا درجه‌اى، مثل فاصله قعر زمين تا منتهاى‌[٥] عرش بوده باشد. و كسى كه در معصيتى صبر كند، خداى تعالى، نهصد درجه از براى او مقرّر مى‌فرمايد كه از درجه‌اى تا درجه‌اى، به قدر فاصله قعر زمين تا منتهاى عرش‌

[١]. همان، ص ٢٥٦، ح ١٥.