بعد از آن، حضرت فرمود: بدا [به‌] حالش، چنانچه نهايت مرتبه بدى باشد! واللَّه كه توبيخ و سرزنش خداوند جليل- جلّ اسمُه- يك ساعت، سخت‌تر است از عذاب هزار سال!

بعد از آن، حضرت فرمود كه: «مَلْعُونِينَ أَيْنَما ثُقِفُوا أُخِذُوا وَ قُتِّلُوا تَقْتِيلًا»[١]؛ يعنى: جماعتى ملعون [اند] كه هر كجا دست بر ايشان يابند و [آنها را] ببينند، بگيرند و بكُشند، كُشتنى سخت يا بسيار. بعد از آن فرمود كه: يا يونس! ملعون است كسى كه امر الهى را ترك مى‌كند. اگر به صحرا مى‌رود، صحرا هلاكش مى‌كند و اگر به دريا مى‌رود، غرقش مى‌كند. پس او مغضوب است به غضب خداوند بزرگ مرتبه‌[٢]. و آن كه بعضى از اهل معاصى، مهلتى مى‌يابند، يا ترحّمى است از جانب الهى يا توفيق توبه بيابند يا از باب استدراج و غضب است- اگر از اهل توبه نيستند- تا كسب معصيت، بيشتر كنند و مستوجب عذاب اليم شوند و حجّت الهى در آن مهلت يافتن، بر ايشانْ تمام‌تر باشد.

و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: روز قيامت، شارب الخمر مى‌آيد با روىِ سياه و زبانى از دهنْ بيرون آمده، و آب دهنش بر سينه‌اش سَيَلان مى‌كند و بر خداى تعالى، لازم است كه به او بياشامانَد از طينت خِبال، يا فرمود كه: از چاه خِبال. راوى مى‌گويد كه گفتم:

چاه خِبال، كدام است؟ فرمود كه: چاهى است كه چركِ زناكاران، به آن جا مى‌ريزد.[٣] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده كه: كسى كه شراب مى‌خورد بعد از آن كه خداى تعالى بر زبان من حرام كرده، پس لايق نيست به آن كه هر گاه زنى از جماعتى خواهد، به او دهند، و هر گاه شفاعتى و التماسى كند، بايد كه قبول نكنند، و اگر حكايتى كند، تصديقش نكنند و امانتى به او نسپارند. پس كسى كه بر او اعتماد كند و امانتى به او بسپارد، با وجود آن كه حالِ او را داند، آن كسى را كه امانت به او سپرده، بر خداى- عزَّ و جلَّ- ضمانى نيست و اجرى نخواهد داشت و عوضى از براى او در دنيا نخواهد بود.[٤] و كلينى رحمه الله از آن حضرت، روايت كرده كه خداى تعالى فرموده كه: كسى كه چيزى مست‌كننده بياشامد يا به طفلى كه نفهمد، بياشامانَد، از آب حَميم جهنّم به خوردِ او خواهم داد، خواه آمرزيده‌

[١]. سوره احزاب، آيه ٦١.