منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ١٥٠ - بيست و يكم شُربِ خَمر

و شيخ طوسى و كلينى- رضى اللَّه عنهما- در چندين حديث، روايت كرده‌اند كه: كسى كه مُدمِن خمر باشد، مثل كسى است كه بت پرستد و روز قيامت، كافر محشور خواهد شد[١] و در تفسير مُدمِن خَمر فرموده‌اند كه: آن، كسى است كه هر گاه شراب به دستش آيد، بخورَد.[٢] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: مدمن خمر، آن كسى نيست كه هر روز شراب خورَد؛ بلكه آن كسى است كه با خود قرار داده كه هر وقت شراب به دستش آمد، بخورد.[٣] و از محمّد بن داوذيه روايت كرده‌اند كه گفت: سؤال كردم در عريضه‌اى كه به خدمت حضرت ابى الحسن عليه السلام نوشته بودم از حال كسى كه شُرب مُسكر كند. در جواب نوشته بودند كه: شارب الخمر، كافر است.[٤] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: كسى كه مُسكرى، يعنى چيزى مست‌كننده بياشامد، خداى تعالى، چهل روز نمازِ او را قبول نمى‌كند و اگر بار ديگر بخورد، خداى تعالى، از طينت خِبال به خوردِ او مى‌دهد. راوى پرسيد كه: طينت خِبال، كدام است؟ فرمود كه:

آنچه از فَرْج زناكاران، بيرون مى‌آيد.[٥] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند: كه كسى كه مُسكرى بياشامد، چهل روز، نماز او مقبول نيست و اگر در عرض چهل روز بميرد، «ميتة جاهلية» خواهد بود؛ يعنى مثل آن جماعت خواهد بود كه در زمان جاهليت، كافر مُرده‌اند و اگر توبه كند، خداى تعالى، توبه‌اش را قبول مى‌كند.[٦] و به مضمون اين دو حديث، چندين حديث روايت كرده‌اند.

و ابن بابويه رحمه الله در كتاب خصال و ثواب الأعمال، از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود: كسى كه شراب خورَد، نماز او تا چهل روز، مقبول نيست و اگر نماز را در آن چهل روز، ترك كند، عذاب او مضاعف مى‌شود از براى آن كه تركِ نماز كرده.[٧]

[١]. تهذيب الأحكام، ج ٩، ص ١٠٨، ح ٤٧٠- ٤٧٣،؛ الكافى، ج ٦، ص ٤٠٥، ح ٢- ٧.