منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ١٤٩ - بيست و يكم شُربِ خَمر

نكنيد، پس بدانيد كه نيست بر پيغمبرِ ما، غير از رسانيدن آنچه فرمايم؛ رسانيدنى ظاهر يا ظاهركننده.

و در اين آيات‌[١]، چند نوع تأكيد و مبالغه در نهى از خوردن شراب و باختنِ قمار هست. از آن جمله، تأكيد به كلمه «إنّما» كه دلالت بر حصر مى‌كند. ديگر آن كه شراب و قمار را با پرستيدن بت، قرين ساخته. ديگر آن كه امور مذكوره را به نام «رِجْس» مسمّا ساخته. ديگر آن كه از عمل كسى شمرده كه از او به غير شر، سر نمى‌زند. ديگر آن كه از همه انواع نزديكى به آنها به ظاهر لفظ اجتناب، نهى فرموده. ديگر، دورى از آنها را سبب رستگارى ساخته تا ظاهر شود كه نزديك شدن به آنها، موجب زيان‌كارى و عقوبت است. ديگر آن كه بيان مفسده شراب و قمار فرموده كه آن، عداوت و دشمنى و منع از ذكر الهى است كه اعظمِ مفاسد است. ديگر، تهديد فرموده به لفظ استفهام كه: آيا ترك اين فعلِ شنيع، خواهيد كرد؟

و احاديث در باب عِقاب و اظهار شناعت و قُبح شُرب خَمر، بسيار است. از آن جمله، محمّد ابن يعقوب رضى الله عنه در كافى و شيخ طوسى رحمه الله در تهذيب، از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت كرده‌اند كه لعنت فرموده خمر را و آن كس كه [آن را] مى‌فِشارد يا ديگرى براى او مى‌فِشارد يا كسى كه [آن را] مى‌كُوبد و آن كه آب از او مى‌گيرد و آن كس كه [آن را] مى‌فروشد و آن كس كه [آن را] مى‌خرد و آن كه ساقى [آن‌] مى‌شود و آن كه قيمتش را مى‌خورَد و آن كس كه شراب مى‌خورد و هر چه شراب را بارِ او كنند و آن كه بار را به جهتِ او برَند.[٢] و ابن بابويه رحمه الله در خصال، از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود: حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله در شراب، ده كس را لعنت كرده: آن كسى كه درختش را مى‌نشانَد، و آن كه [آن را] نگهدارى مى‌كند، و آن كه [آن را] مى‌فشارد، و آن كه [آن را] مى‌خورَد، و آن كه ساقى [آن‌] مى‌شود، و آن كه بارش مى‌كنند، و آن كه بار را به جهتِ او مى‌برند، و آن كه مى‌فروشد، و آن كه [آن را] مى‌خرَد، و آن كه قيمتش را مى‌خورَد.[٣] و در ثواب الأعمال و حديث مناهى، به همين طريق، روايت كرده.[٤] و كلينى رحمه الله در كافى، به اين مضمون نيز روايت كرده‌[٥].

[١]. الف:« باب».