و در خصال، در حديث ديگر، روايت كرده كه: نمازِ شاربِ خمر را در ميان آسمان و زمين، نگاه مى‌دارند. پس اگر توبه كند، به او برمى‌گردد.[١] و ظاهر آن است كه مراد از برگشتن، آن است كه در نامه عملش ثبت مى‌شود و قبول مى‌شود. و از اين جا ظاهر مى‌شود كه نماز كردن او در مدّت چهل روز، دو فايده دارد: يكى آن كه عذاب ترك نماز بالكلّيه بر او لازم نشود، و دوم آن كه اگر توفيق توبه بيابد، قبول شود.

و كلينى در كافى و شيخ طوسى در تهذيب و ابن بابويه در علل شرائع، از حسين بن خالد روايت كرده‌اند كه گفت: به حضرت امام رضا عليه السلام گفتم كه: حديثى از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله به ما رسيده كه:

كسى كه شراب بخورد، تا چهل روز، نماز او قبول نمى‌شود. فرمود كه: راست گفته‌اند. گفتم كه:

چرا چهل روز، قبول نمى‌شود، نه زياده و نه كم؟ فرمود كه: خداى تعالى، آفريدن آدمى را چنين مقدّر و مقرّر فرموده كه چهل روز، نطفه باشد. بعد از آن، از آن حالت مى‌گردانَد و چهل روز عَلَقه مى‌باشد، يعنى خون بسته. بعد از آن، تغيير مى‌دهد و چهل روز، مُضغه مى‌باشد، يعنى پاره گوشت.

پس هر گاه شراب مى‌خورد، چهل روز- كه مدّت گرديدن اوست از حالى به حالى-، در طبع او مى‌ماند. و همچنين، هر غذايى كه آدمى مى‌خورد، چهل روز در طبعش باقى مى‌ماند.[٢] و در كتاب كافى و علل الشرائع، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه: شخصى از آن حضرت پرسيد كه: شراب خوردن، بدتر است يا نماز نكردن؟ فرمود: شراب خوردن. بعد از آن فرمود كه: مى‌دانى چرا شراب خوردن، بدتر است؟ گفت: نه. فرمود: از براى آن كه به حالتى مى‌رود كه خداى خود را نمى‌شناسد.[٣] و كلينى و شيخ طوسى- رضى اللَّه عنهما- از يونس بن ظبيان روايت كرده‌اند كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه: يا يونس بن ظبيان! از جانب من به عطيّه بگو كه: كسى كه يك جرعه شراب مى‌خورد، لعنت مى‌كند او را خداى تعالى و ملائكه او و پيغمبران او و مؤمنان.

پس اگر آن قدر بخورد كه مست شود، روحِ ايمان، از بدن او مفارقت مى‌كند و در او جا مى‌كند روحى بدِ ملعون. پس نماز را ترك مى‌كند. و اگر تركِ نماز كند، سرزنش مى‌كنند او را ملائكه، و خداى- عزَّ و جلَّ- به او خطاب مى‌كند كه: اى بنده من! كافر شدى و ملائكه، تو را سرزنش‌

[١]. الخصال، ص ٥٣٤، ح ١.