فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧١٧ - شكيّات
ليكن برخى در دو ركعت نخست، بلكه در همه نمازهاى واجب دو ركعتى و سه ركعتى، ظن را همچون شك دانستهاند.(٣٣)
در اعتبار ظن، تفاوتى ميان ركعات و افعال نماز نيست؛ از اين رو، ظن به انجام دادن يا ندادن ركوع، به منزله علم به آن است و حكم علم بر آن جارى مىشود. بنابر اين، چنانچه ظن به انجام ندادن آن داشته باشد، بايد پيش از دخول در ركن ديگر آن را به جا آورد و در صورت دخول در ركن ديگر، قبل از تدارك آن، نماز باطل است.(٣٤)
قطع نماز در شكهاى صحيح:در جواز قطع نماز و اعاده آن هنگام بروز شك صحيح، اختلاف است. بنابر قول به عدم جواز، عمل به احكام شك بر نماز گزار واجب خواهد بود.
هرگاه نماز گزار در اثناى نماز، قبل از انجام دادن كارى كه موجب بطلان نماز مىگردد، نماز را قطع كند و آن را دوباره بخواند، آيا نماز دوم باطل است و در نتيجه اكتفا به آن جايز نيست يا نه؟ مسئله اختلافى است؛ چنان كه اگر پس از اتمام نماز و قبل از خواندن نماز احتياط، نماز را اعاده كند، در صحّت نماز اعاده شده و اكتفا به آن، اختلاف مىباشد؛ هرچند قبل از اعاده، كارى كه موجب بطلان نماز مىشود، انجام داده باشد.(٣٥)
٤ ـ ٣. شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد؛ چه در تعداد ركعتها و چه در غير آن عبارتند از:
الف . شك بعد از تجاوز از محل آن(--> قاعده تجاوز).
ب. شك بعد از وقت؛ خواه در شرايط نماز باشد يا افعال و يا در ركعات و يا اصل خواندن نماز.
ج. شك بعد فراغ از نماز؛ خواه شك در شرايط باشد يا افعال و يا در ركعات، به شرط آنكه در يكى از اطراف شك در ركعات، نماز صحيح باشد؛ به عنوان مثال، در شك بين سه و چهار و پنج بعد از نماز، بنا را بر اينكه چهار ركعت خوانده مىگذارد؛ ليكن اگر شك بين دو يا سه و پنج باشد نمازش باطل است، مگر آنكه نماز دو يا سه ركعتى باشد. برخى گفتهاند: بنا را بر اقل مىگذارد و نيازى به اعاده نيست.