فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٣١ - شنوايى
اگر آسيب ديده مدعى نقصان شنوايى يكى از دو گوش خود باشد، آن گوش با گوش سالم وى مقايسه مىشود؛ بدين گونه كه گوش آسيب ديده، بسته و گوش سالم باز گذاشته مىشود و سپس با مثل فرياد كشيدن يا زدن بر سطح چيزى، از او فاصله مىگيرند تا جايى كه بگويد نمىشنوم، آنگاه آن مكان علامت گذارى مىشود. اين آزمايش در جهت مقابل جهت نخست تكرار مىشود. در صورت برابر بودن هر دو جهت به لحاظ مسافت، گفته او مبنى بر شنيدن تا نقطه پايانى مسافت و نشنيدن پس از آن تصديق مىشود. در مرحله بعد، با بستن گوش سالم و باز گذاشتن گوش آسيب ديده، عين اين آزمايش تكرار مىگردد و در صورت برابر بودن هر دو جهت به لحاظ مسافت گفته وى تصديق مىشود، سپس دو مسافت (مسافت مربوط به گوش سالم و مسافت مربوط به گوش آسيب ديده) مقايسه و ديه به نسبت آن ثابت مىشود. به عنوان مثال اگر تفاوت نصف باشد، نصف ديه و اگر يك سوم باشد يك سوم ديه ثابت مىگردد. برخى علاوه بر آزمايش ياد شده، قسم خوردن مدّعى بر نقصان شنوايى را لازم دانستهاند.(٧)
اگر آسيب ديده، مدعى كاهش شنوايى در هر دو گوش خود باشد، بدين گونه آزمايش مىشود: فردى در نزديكى و در حال غفلت او، فرياد مىكشد، چنانچه در وى تغيّرى حاصل شود كه بيانگر شنيدن صدا باشد يا بگويد: صدا را شنيدم، فرياد زننده از او فاصله مىگيرد و اين كار را در فواصل مختلف تكرار مىكند تا جايى كه با فرياد زدن، ديگر تغيّرى در وى حاصل نشود. اگر علاوه بر نشنيدن، بگويد: نشنيدم، نوبت به قسامه مىرسد كه بر مقدار نقصان ادعايى وى قسم بخورند. آن گاه آن مكان علامت گذارى مىشود؛ سپس از آن مكان تا جايى كه شخص سالم هم سن فرد آسيب ديده مىشنود، فاصله مىگيرند. مبناى محاسبه ديه، مابه التفاوت دو مسافت ياد شده يعنى مقدار نقصان مسافت اولى از دومى خواهد بود. برخى، قسم خوردن مدعى را نيز لازم دانستهاند.(٨)