فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٦٧ - روزه
به شرط آنكه كارى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد، و چنانچه بعد از زوال يادش بيايد، كفايت نمىكند.
زمان نيّت در روزه واجب غير معيّن و بنابر قولى در روزه مستحب تا زوال ادامه دارد. قول ديگر در روزه مستحب، امتداد زمان تا قبل از غروب خورشيد است.(١٣)
گرفتن روزه يوم الشّك (روز مردد بين آخر شعبان و اوّل رمضان) به نيّت ماه رمضان، بنابر قول مشهور صحيح نيست؛ ليكن به نيّت روزه استحبابى ماه شعبان صحيح است و چنانچه بعد معلوم شود آن روز اوّل ماه رمضان بوده، از روزه واجب كفايت مىكند.(١٤)
٢. امساك از مفطرات:يعنى خوددارى كردن روزه دار از آنچه كه ارتكاب آن موجب بطلان روزه مىشود. مفطرات عبارتند از: خوردن و آشاميدن؛ آميزش در قُبُل و بنابر قول مشهور در دُبُر؛ دروغ بستن بر خدا، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و امامان معصوم عليهم السّلام بنابر قول منسوب به مشهور. به تصريح برخى، حضرت فاطمه زهرا عليها السّلام و ديگر پيامبران و جانشينان ايشان نيز در حكم يادشده ملحق به آناناند؛ فرو بردن سر در آب به قول برخى؛ رساندن غبار غليظ به حلق به قول مشهور؛ باقى ماندن بر جنابت، حيض و نفاس تا اذان صبح؛ استمنا(--> استمناء)؛ اماله( -->اماله)با مايعات به قول گروهى و استفراغ كردن از روى عمد.
در بطلان روزه به خوردن و آشاميدن، تفاوتى بين نوع متعارف آن، مانند نان و آب و نوع غير متعارف، از قبيل خاك و شيره درخت نيست.(١٥)
فرو بردن عمدى غذاى باقى مانده لاى دندانها، روزه را باطل مىكند.(١٦)در اينكه جويدن مواد داراى طعم، بدون آنكه اجزايى از آن جدا شود، مانند سقز، موجب بطلان روزه مىشود يا نه، اختلاف است. مشهور قائل به عدم بطلان اند، هرچند آن را مكروه مىدانند.(١٧)
فرو بردن آب دهان و نيز خلط سينه تا زمانى كه وارد فضاى دهان نشده جايز است؛ ليكن در صورت ورود به فضاى دهان، در بطلان روزه با بلعيدن آن اختلاف است(١٨)( -->خلط).