فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٣ - ران
به قول برخى، هرگاه راسو در چاه آب بيفتد و بميرد، چهل دلو از آب چاه كشيده مىشود. البته در وجوب يا استحباب آن اختلاف است(١)(--> آب چاه).
در اينكه راسو تذكيه پذير است يا نه، اختلاف مىباشد. مشهور قول دوم است.(٢)گروهى قول نخست را برگزيدهاند.(٣)بنابر قول نخست، با تذكيه، پوست آن پاك مىشود(--> تذكيه).
راسو از حرام گوشتان، و خوردن گوشت آن حرام است(٤)( -->حيوان).
راشى
راشى: رشوه دهنده(--> رشوه).
راكب التّعاسيف
راكب التَّعاسيف: سواره سرگردان.
به سوارهاى كه مقصد خاصى ندارد و سرگردان است؛ گاه به پيش مىتازد و گاه به عقب برمىگردد، راكب التعاسيف گويند.(١)عنوان ياد شده به مناسبت در باب صلات آمده است.
خواندن نماز مستحب در حال حركت مطلقا (در حضر و سفر) صحيح است.(٢)برخى عامّه، راكب التعاسيف را استثنا كرده و به جا آوردن نماز مستحب در حال حركت را براى او صحيح ندانستهاند؛(٣)ليكن فقهاى امامى در حكم به صحّت نافله در حال حركت، تفاوتى ميان راكب التعاسيف و غير او قائل نشدهاند.(٤)
رام--> اهلى
ران
ران: بخش بالايى پاى برخى جانداران ؛ بين زانو و كشال.
از احكام آن در بابهاى طهارت، صلات، قصاص و ديات سخن گفتهاند.
طهارت:هنگام كفن كردن ميّت( -->تكفين)مستحب است رانهاى او را