فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٢٠ - سر
در صورت پيدا نشدن آن بنابر قول مشهور از چوب درخت سدر باشد(٦)( -->جريدتين).
شستن سر با سدر، مستحب و موجب بر طرف شدن اندوه و فزونى روزى است.(٧)
مستحب است انسان در حال سلامت، كفن، سدر و كافور خود را تهيّه كند.(٨)
به تصريح برخى، شستن سر با سدر در حال احرام(--> احرام)مكروه است.(٩)
سدّ رمق
سدّ رمق: حفظ باقى مانده نيروى بدن (--> رمق).
سَدل --> اسدال
سدّ معبر --> راه
سر
سر: بخش فوقانى يا بالاترين و يا جلو آمدهترين بخش بدن.
به بخش فوقانى بدن انسان، شامل جمجمه و مغز و نيز به بالاترين يا جلو آمدهترين بخش از بدن مهره داران كه مغز، چشمها، گوشها، بينى، دهان و آروارهها در آن قرار دارند، سر اطلاق مىشود. فقها در بابهاى مختلف فقهى نظير طهارت، صلات، صوم، حج، جهاد، كفالت، نكاح، ارث، حدود، قصاص و ديات از احكام مرتبط با آن سخن گفتهاند.
طهارت:پوشاندن سر هنگام تخلّى(--> تخلّى)مستحب است.(١)
از واجبات وضو مسح قسمت جلو سر است.(٢)در غسل ترتيبى، سر قبل از ديگر اعضاى بدن شسته مىشود(٣)و بايد آب به پوست سر برسد و خيس كردن موها كفايت نمىكند.(٤)
در غسل شب اول ماه رمضان، مستحب است ـ قبل يا بعد از غسل ـ سى كف آب روى سر ريخته شود.(٥)