فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٩٥ - شقاق
نكاح:آميزش هنگام غروب آفتاب تا زوال شفق مكروه است.(٥)
شفقت
شفقت: دلسوزى و مهربانى.
عنوان ياد شده به مناسبت در بابهاى اجتهاد و تقليد، طهارت، امر به معروف و نكاح به كار رفته است.
تسلّى دادن صاحبان مصيبت و اظهار شفقت و همدردى با آنان، هرچند تا حدّى توأم با مبالغه باشد، مستحب است؛(١)چنان كه شفقت فرزند نسبت به پدر و مادر،(٢)عالِم نسبت به متعلّم،(٣)شوهر نسبت به همسر(٤)و پدر و مادر نسبت به دختر، بيشتر از پسر(٥)استحباب دارد.
مستحب است كسى عهده دار امور بيمار گردد كه نسبت به او شفقت و دلسوزى بيشترى دارد.(٦)
(--> رأفت)
شفيع --> شفعه
شقاق
شِقاق: اختلاف و دشمنى ميان زن و شوهر.
واژه شقاق كه از قرآن گرفته شده،(١)بر وزن فِعال از شِق به معناى ناحيه (منطقه) مىباشد و از آنجا كه زن و شوهر در پى بروز اختلاف و ناسازگارى ميان آنان گويا هر كدام در ناحيهاى غير ناحيه ديگرى قرار مىگيرد، از اختلاف و دشمنى آن دو با يكديگر، به شقاق تعبير شده است. ممكن است شقاق از شِق به معناى تفرق و جدايى باشد.(٢)برخى گفتهاند: شقاق در عرف شرع عبارت است از اختلاف و دشمنى هر يك از زوجين نسبت به ديگرى، به گونهاى كه نه بر زندگى مصالحه كنند و نه بر جدايى از يكديگر.(٣)از احكام عنوان ياد شده در باب نكاح سخن گفتهاند.