فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٩٧ - زنا
امّا اگر ثبوت حدّ به اقرار باشد، بنابر مشهور بازگردانده نمىشود. و چنانچه حدش تازيانه باشد در هر صورت بازگردانده مىشود.(٤٣)
ساير احكام زنا:نَسَب به زنا ثابت نمىشود؛ از اين رو، كودك به وجود آمده از زنا شرعاً نه به مرد منتسب مىگردد و نه به زن.(٤٤)البته اگر انتساب وى به زناكار مشكوك و زن، شوهردار باشد، كودك شرعاً به زوج ملحق است، نه به مرد زنا كار(٤٥)(--> قاعده فراش).
به قول مشهور از اسباب حرمت نكاح با زنى، زنا با مادر يا دختر او است، به شرط آنكه عمل زنا قبل از ازدواج با آن زن صورت گرفته باشد، بنابر اين، اگر با مادر يا دختر زنى زنا كند، نمىتواند با آن زن ازدواج نمايد(٤٦)(--> ازدواج).
كسى كه با زن مجرد زنا كند، بنابر مشهور مىتواند با او ازدواج نمايد، هرچند زن توبه نكند؛ اما اگر با زنِ متأهل يا زنى كه در عدّه رجعى( -->عدّه)به سر مىبرد، زنا كند، زن يادشده نسبت به مرد زناكار حرمت ابدى پيدا مىكند.(٤٧)
عدّه زن متأهلى كه از راه زنا باردار شده و سپس از شوهرش طلاق گرفته، همانند عدّه زن غير باردار است و مىتواند پس از گذشت عدّه ازدواج كند، هرچند زايمان نكرده باشد. و اگر مجرد باشد، عدّهاى ندارد و مىتواند ازدواج كند.(٤٨)همچنين زن مجردى كه زنا داده، ليكن باردار نشده، بنابر مشهور عدّه ندارد.(٤٩)
اگر مردى به همسر خود نسبت زنا دهد، در صورتى كه بين آنان لعان( -->لعان)واقع گردد، زن بر مرد حرام ابدى مىشود و چنانچه زن كر و لال باشد بدون وقوع لعان، حرمت ابدى حاصل مىگردد.(٥٠)