فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٣ - رجوع
در هبه به غير خويشاوندان، در صورتى كه در عوض آن چيزى داده نشده و عين آن نيز باقى باشد، رجوع جايز است و در صورت تلف شدن عين و نيز به قول مشهور، در صورت تصرف در عين به غير تلف، رجوع جايز نيست.(٢)
رجوع در صدقه:بنابر قول مشهور، رجوع در صدقه(--> صدقه)پس از قبض آن توسط مستحق، جايز نيست.(٣)
رجوع از اذن:اذن دهنده مىتواند از اذن خود بازگردد، مگر آنكه مانعى وجود داشته باشد، مانند كسى كه اذن داده ميّتى را در ملكش دفن كنند و پس از دفن از اذن خود بر گردد كه حرمت نبش قبر مانع آن است(--> اذن).
رجوع در عدّه:مردى كه همسر خود را طلاق رجعى(--> طلاق رجعى)داده، در زمان عدّه مىتواند بدون عقد جديد به او رجوع و حكم طلاق را ملغى كند. رجوع با قول، فعل يا هر دو محقق مىشود(٤)( -->رجعت).
رجوع از شهادت:چنانچه گواهان پس از اقامه شهادت و پيش از اجراى حكم از شهادتشان بازگردند، به شهادت آنان ترتيب اثر داده نمىشود. در اين صورت اگر بگويند دروغ گفتهايم، محكوم به فسق مىشوند و در نتيجه شهادت مجدد آنها پذيرفته نمىشود؛ اما اگر بگويند اشتباه كردهايم، محكوم به فسق نمىشوند؛ در اين صورت آيا شهادت مجدد آنان پذيرفته مىشود يا نه؟ محل اختلاف است.(٥)
اگر رجوع از شهادت پس از صدور حكم و پيش از اجراى آن باشد، در صورتى كه متعلق حكم حدود باشد؛ خواه حق اللّه، مانند زنا يا حق الناس(--> حق)، مانند قذف(--> قذف)و يا مشترك بين آن دو، مانند سرقت، بنابر قول مشهور، حكم نقض مىشود؛ ليكن برخى گفتهاند: نسبت به ساير آثار ـ غير از حد ـ حكم نقض نمىشود، مانند حرمت مادر و خواهر در لواط(--> لواط)؛ حرمت گوشت حيوان وطى شده(--> آميزش با حيوان)؛ تقسيم مال مردى كه حكم به ارتداد وى شده و نيز عدّه نگه داشتن همسر او.(٦)