فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٩١ - روز١٧٢٨ نذر معصيت
تقسيم مىشود. روزه نذر معيّن؛ يعنى نذر روزه در زمانى مخصوص كه همانندى ندارد، مانند نذر روزه نخستين جمعه از ماه محرم در سال جارى و يا نذر روزه روز جمعه يا پنج شنبه هر ماه.
روزه نذر مطلق دو گونه است:نذر روزه در زمانى مخصوص كه همانند دارد، مانند نذر روزه روز پنج شنبهاى يا ماه محرمى و نذر روزه در زمانى بدون تقيد آن به روزى خاص، مانند نذر يك روز يا يك ماه روزه بدون مقيّد كردن به روز يا ماهى معيّن.
وجوب روزه طبق نذر:روزه نذر آنگونه كه نذر شده واجب مىشود. اگر نذر مطلق باشد، گرفتن يك روز روزه در هر زمان ـ جز زمانهاى حرام، همچون عيد فطر و قربان ـ كفايت مىكند و اگر نذر مقيد به عدد يا زمانى خاص باشد، همان واجب مىشود.
اگر نذر كند زمانى را روزه بگيرد، در صورتى كه مقدار معيّنى از آن را نيّت نكرده باشد، بايد پنج ماه روزه بگيرد و اگر نذر كند حينى را روزه بگيرد، در صورت عدم قصد زمانى مشخص بايد شش ماه روزه بگيرد.(٣)
تتابع در روزه نذر:كسى كه نذر كرده يك ماه يا كمتر و يا بيشتر روزه بگيرد، در صورتى كه آن را به پى درپى گرفتن (تتابع) مقيّد كرده باشد، واجب است آن را پى در پى بگيرد؛ اما اگر شرط تتابع نكرده باشد، بنابر قول مشهور، مىتواند روزهها را پراكنده بگيرد؛(٤)ليكن برخى قدما در فرض نذر يك ماه روزه به نحو مطلق، تتابع را واجب دانسته و گفتهاند: اگر بدون عذر در نيمه اول افطار كند، بايد دوباره روزه را از سر بگيرد؛ اما اگر در نيمه دوم افطار كند، نيازى به از سر گرفتن روزه نيست، هرچند گناه كرده است.(٥)
به قول مشهور، در فرض وجوب تتابع يك ماه روزه به سبب نذر، چنانچه پس از پانزده روز پى درپى روزه گرفتن افطار كند، نيازى به از سر گرفتن روزه نيست؛ ليكن اگر قبل از پانزده روز بدون عذر افطار كند بايد روزه را از سربگيرد.(٦)
كسى كه نذر كرده يك ماه پى درپى روزه بگيرد، واجب است آن را از زمانى