فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٨٩ - روز١٧٢٨ مستحب
روزه مستحب برده در صورت تنافى با حق مولا(٢)( -->روزه اذن)و مكروه مانند روزه روز عاشورا؛ روزه روز عرفه براى كسى كه بيم ضعف از دعا دارد؛ روزه مستحب مهمان بدون اذن ميزبان، بنابر قول برخى. بعضى آن را بدون اذن يا با نهى ميزبان، صحيح ندانسته اند؛ روزه فرزند بدون اذن پدر به قول برخى. بعضى در صورت عدم اذن يا نهى وى، آن را صحيح ندانستهاند؛ روزه مستحب براى كسى كه به طعامى دعوت شده(٣)و روزه استحبابى در سفر به قول جمعى، جز سه روز در مدينه جهت برآمدن حاجت.(٤)
نيّت:آيا در نيّت روزه مستحب تعيين نوع آن شرط است يا نه؟ اقوال مختلف است. برخى، روزه مستحب معيّن همچون روزه ايّام البيض را به روزه ماه رمضان ملحق كرده و تعيين را شرط ندانسته اند. بعضى گفته اند: در روزه استحبابى داراى سبب خاص، مانند طلب باران، تعيين از جهت احراز خصوصيت و تحقق آن شرط است، نه آنكه شرط صحّت باشد، و در روزه استحبابى داراى زمان خاص، مانند ايّام البيض، وقوع روزه در آن زمان، تعيين آن به شمار مى رود و نيازى به تعيين آن در نيّت نيست.(٥)
زمان نيّت در روزه مستحب بنابر قولى تا زوال ادامه دارد. قول ديگر در روزه مستحب، امتداد زمان تا قبل از غروب خورشيد است.(٦)
ساير احكام:بنابر قول مشهور، در روزه مستحب، علاوه بر شرايط عمومى روزه( -->روزه)، عدم اشتغال ذمّه شخص به روزه واجب شرط صحّت آن است.(٧)
فروبردن سر در آب، بنابر قول مشهور بر روزه دار حرام است؛ ليكن در بطلان روزه به آن اختلاف مى باشد.(٨)برخى گفته اند: مقتضاى اطلاق نصّ و كلمات فقها، عدم تفاوت در حكم ياد شده (حرمت) بين روزه واجب و مستحب است؛(٩)هرچند برخى در حرمت آن در روزه مستحب و واجب موسّع اشكال كرده اند.(١٠)
معروف اين است كه افطار سهوى، روزه مستحب را ـ همچون روزه واجب ـ باطل نمىكند؛(١١)قول مقابل آن بطلان است.(١٢)
در شرط بودن عدم سفر در روزه