فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٩٦ - سجد١٧٢٨ سهو
عارض شدن يكى از موجبات، شك كند سجده سهو را به جا آورده يا نه، بايد آن را به جا آورد،(٣٦)مگر آنكه شك پس از خروج وقت نماز باشد كه برخى، بنا گذاشتن بر انجام دادن سجده سهو را بعيد ندانستهاند.(٣٧)
اگر نماز گزار علم به عروض سبب سجده سهو داشته باشد؛ ليكن به مقدار ـ مثلا يكى يا بيشتر بودن ـ آن شك داشته باشد، بنا را بر كمتر مىگذارد و اگر در به جا آوردن فعلى از افعال سجود سهو شك كند، در صورتى كه از محل آن نگذشته باشد، آن را به جا مىآورد و اگر گذشته باشد به آن اعتنا نمىكند.(٣٨)برخى در صورت گذشتن از محل، احتياط وجوبى را در به جا آوردن فعل مشكوك دانستهاند.(٣٩)
بنابر قول به عدم تداخل، در صورت تعدد اسباب، به قول بسيارى، واجب نيست سجود سهو به ترتيب پيدايى اسباب آن به جا آورده شود. بنابر اين، لازم نيست ابتدا سجده سهو را براى سبب آغازين و سپس براى سبب بعدى و همين طور ساير اسباب انجام دهد. آيا بين آن و اجزاى فراموش شده از تشهد، سجده و نماز احتياط، ترتيب واجب است يا نه؟ اختلافى است. بنابر قول نخست، ابتدا بايد جزء فراموش شده يا نماز احتياط و سپس سجده به جا آورده شود.(٤٠)