فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٥٧ - شهادت فرع
ملاك، حصول يقين براى شاهد فرع با شهادت شاهد اصل است؛ بدين معنا كه براى شاهد فرع يقين پيدا شود كه شاهد اصل بدون هيچ مسامحهاى به اين امر شهادت داده است با يقين به عدم مسامحه، تحمل تحقق مىيابد.(١٢)
كيفيت اداى شهادت فرع نزد حاكم به همان نحوى است كه تحمل شهادت كرده است، مانند اينكه در صورت نخست، نزد حاكم اين گونه شهادت دهد: شهادت مىدهم فلان شاهد عليه فلانى به نفع فلانى به اين امر شهادت داده و از من خواسته كه بر شهادت او شهادت دهم.(١٣)
شرايط شهادت فرع:پذيرش شهادت فرع مشروط به شرايط ذيل است:
١. دو شاهد فرع بر شهادت هر يك از دو شاهد اصل شهادت دهند. البته لازم نيست شهود فرع هر اصلى با شهود فرعِ اصل ديگر متفاوت باشند. بنابر اين، دو شاهد فرع مىتوانند بر شهادت هر يك از دو شاهد اصل شهادت دهند.(١٤)
٢. شاهد فرع، شاهد اصل را نام برده، او را به حاكم معرفى كند و چنانچه علاوه بر بردن نام، به عدالت او نيز شهادت دهد، شهادتش فورى پذيرفته مىشود؛ اما اگر به عدالت او شهادت ندهد حاكم پس از شنيدن شهادت شاهد فرع، عدالت شاهد اصل را بررسى مىكند و در صورت اثبات عدالت، به شهادت فرع ترتيب اثر مىدهد.(١٥)
انكار شهادت فرع توسط شاهد اصل:اگر شاهد اصل پس از شهادت شاهد فرع نزد حاكم، منكر آن شود، به گفته برخى، چنانچه انكار بعد از صدور حكم از سوى حاكم باشد، به انكار شاهد اصل و اگر قبل از آن باشد به شهادت فرع اعتنا نمىشود، مگر آنكه شاهد فرع عادلتر از شاهد اصل باشد، كه در اين صورت به شهادت فرع اعتنا مىشود.(١٦)برخى ديگر گفتهاند: با انكار شهادت فرع توسط شاهد اصل، شهادت آن كه عادلتر است پذيرفته مىشود و چنانچه هر دو از جهت عدالت برابر باشند، به شهادت فرع اعتنا نمىشود.(١٧)به گفته برخى ديگر، اگر انكار بعد از صدور حكم باشد، شهادت عادلتر پذيرفته مىشود و اگر قبل از آن باشد، شهادت فرع ساقط است.(١٨)