فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٥ - رجس
شيطان اثر احتلام (منى) است و «رجز» و «رجس» و «نجس» نيز از نظر معنا يكى است. در نتيجه آيه دلالت بر نجاست منى دارد.(٤)ليكن برخى بر اين استدلال خدشه كرده و گفتهاند: مراد از رجز در آيه ياد شده وسوسه شيطان است.(٥)بعضى گفتهاند: اگر مراد از رجز در آيه منى هم باشد، دلالتى بر نجاست آن ندارد؛ زيرا رجز اعم از نجاست است.(٦)البته بر حسب روايات و نيز اجماع قطعى، شكى در نجاست منى نيست.(٧)
رجس
رِجس: پليد.
به هرچيز پليد و تنفرآور رجس اطلاق مىگردد؛ خواه پليدى آن ظاهرى باشد، همچون سگ و خوك، كردار زشت و گناه جوارحى و يا باطنى كه از آن به پليدى معنوى تعبير مىشود، مانند شرك، كفر و پيامدهاى كردار ناشايست، همچون غضب، لعنت و عذاب.(١)در قرآن كريم، رجس در هر دو نوع پليدى به كار رفته است.(٢)
فقها در باب طهارت در استدلال بر نجاست خمر (شراب مست كننده) به واژه رجس در آيه شريفه{يا أيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا إنَّمَا الخَمْرُ وَ المَيْسِرُ وَ الأنْصَابُ وَ الأزْلـمُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَيْطـنِ فاجْتَنِبُوُه}؛(٣)اى مؤمنان، شراب و قمار و انصاب و ازلام، پليد و عمل شيطانى است، از آن پرهيز كنيد»، استدلال كرده و گفتهاند رجس مرادف نجس است. در نتيجه آيه با صراحت بر نجاست خمر دلالت دارد.(٤)
در مقابل، گروهى استدلال ياد شده را نپذيرفته و گفتهاند: در لغت مفهوم رجس اعم از مفهوم نجس است و وجود اصطلاح عرف خاص (فقها) يا عام (مردم) نيز نسبت به آن ثابت نيست؛ بلكه ذكر انصاب (بتها) و ازلام (نوعى قمار و كهانت) در كنار خمر قرينهاى