فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٤٥ - سرگین
حلال گوشت، حتى ـ بنابر مشهور ـ چارپايانى كه گوشت آنها مكروه است، پاك مىباشد؛(١)ليكن بر طرف نكردن آن از لباس و بدن و آلوده بودن به آن، كراهت دارد.(٢)
بنابر قول مشهور، استنجاى مخرج غائط با سرگين خشك پاك، حرام است.(٣)بر حرمت ادعاى اجماع نيز شده است؛(٤)ليكن برخى، قائل به كراهت آن شدهاند.(٥)برخى نيز در حرمت استنجا با آن تأمل و توقف كردهاند.(٦)بعضى گفتهاند: ظاهر نص و فتوا اختصاص حرمت به سرگين چار پايان داراى سم بدون شكاف [ حافر ]، همچون اسب، قاطر و الاغ است و شامل چارپايان ديگر كه سُمشان شكاف دار است، مانند شتر، گاو، گوسفند و آهو نمىشود.(٧)
بنابر قول به حرمت، چنانچه كسى با سرگين خشك پاك استنجا و غائط را با آن برطرف كند آيا كفايت مىكند و محل پاك مىشود يا نه؟ مسئله اختلافى است.(٨)
تجارت:خريد و فروش سرگين نجس بنابر قول مشهور باطل،(٩)بلكه بر آن ادعاى اجماع شده است؛(١٠)ليكن برخى در بطلان آن تأمل كردهاند.(١١)داد و ستد سرگين پاك بنابر قول مشهور جايز و صحيح، بلكه بر آن ادعاى اجماع شده است؛(١٢)هرچند عدم جواز خريد و فروش آن نيز به برخى نسبت داده شده است.(١٣)
بنابر قول به حرمت معامله سرگين نجس، انتفاع از آن به عنوان كود زراعت و درختان و مانند آن و نيز ذخيره سازى آن براى بهره بردارى، به تصريح برخى جايز است.(١٤)
اطعمه و اشربه:خوردن سرگين، حتى پاك آن حرام است.(١٥)