فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٣٧ - سنّت
به لغويان رجوع مىشود و در موارد پيدايى شك در مراد، مرجع، اصول لفظى، همچون اصل حقيقت، اصل عموم و اصل اطلاق است(٥)( -->اصل لفظى).
ب. دلالت فعل:در دلالت فعل معصوم عليه السّلام بر جواز و اباحه به معناى عام ـ و نه اباحه به عنوان يكى از احكام پنج گانه تكليفى ـ شكى نيست، مانند جمع بين نماز ظهر و عصر و يا مغرب و عشا كه بيانگر روا بودن آن است، مگر در جايى كه فعل، عبادى باشد كه در آن، قصد قربت معتبر است. در اين موارد، مدلول فعل معصوم عليه السّلام رجحان آن است؛ هرچند وجوب يا استحباب آن مشخص نمىشود.
در ناحيه ترك، انجام ندادن فعلى توسط معصوم عليه السّلام بيانگر عدم وجوب آن است؛ هرچند بر حرمت، استحباب، كراهت و يا اباحه آن به معناى خاص دلالتى ندارد.
البته در مواردى كه معصوم عليه السّلام در صدد بيان حكمى و يا تبيين عملى عبادى، چون وضو و نماز است، فعل او بر حسب قراين و شواهد موجود مىتواند بيانگر نوع حكم، همچون وجوب يا استحباب يا غير آن باشد.
در اينكه فعل معصوم ـ در موارد عدم وجود قراين ـ آيا علاوه بر اباحه، بر وجوب يا استحباب دلالت مىكند؟ و يا دلالت بر اين دو ندارد، مسئله اختلافى است.(٦)
ج. دلالت تقرير:منظور از تقرير يا امضاى معصوم عليه السّلام اين است كه فردى نزد معصوم عليه السّلام كارى انجام دهد و يا سخنى بگويد و معصوم عليه السّلام بدون وجود مانعى همچون تقيّه(--> تقيّه)با سكوت خود آن را تأييد كند. تقرير همچون فعل، نوع حكم را تعيين نمىكند، مگر آنكه قراينى بر آن وجود داشته باشد(٧)(--> تقرير).
ارتباط سنّت با قرآن كريم:احكامى را كه قرآن در ظاهر متعرض آنها شده، عمدتاً در حدّ بيان اصل تشريع آنها است و نه تفصيل و خصوصيات مرتبط با آنها از قبيل شرايط، موانع و چگونگى انجام دادن آنها. سنّت در جايگاه تبيين و تشريح كننده قرآن كريم در اين زمينه، به تشريح و بيان تفصيلى احكام پرداخته است.