فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٣٤ - شرط
شراب خوار
شراب خوار: نوشنده مى.
از احكام آن به مناسبت در بابهاى صلات، نكاح و شهادات سخن گفتهاند.
نوشيدن شراب از گناهان كبيره(١)(-->گناه كبيره)و شراب خوار فاسق(--> فسق)است. بنابر اين، در امور مشروط به عدالت، همچون امامت جماعت و شهادت دادن، شراب خوار شايستگى ندارد.(٢)
نماز گزاردن در لباس كسى كه از نجاست پرهيز نمىكند، بويژه شراب خوار مكروه است.(٣)به قول معروف ميان متأخران، در مستحق زكات ـ اعم از زكات مال و فطره ـ عدالت شرط نيست. بنابر اين، پرداخت زكات به مرتكب گناه كبيره، حتى شراب خوار در صورتى كه پرداخت آن كمك به گناه او نباشد، جايز است؛ ليكن برخى پرداخت زكات به شراب خوار را جايز ندانستهاند؛(٤)چنان كه برخى ديگر نپرداختن زكات به كسى كه آشكارا مرتكب كارهاى ناشايست، بويژه شراب خوارى مىشود، را مطابق احتياط دانستهاند. برخى احتياط ياد شده را به شراب خوار اختصاص دادهاند(٥)( -->زكات).
تزويج دختر به مرد فاسق، بويژه شراب خوار مكروه است.(٦)
(--> خمر)(--> فقّاع)
شرافت --> شرف
شراكت --> شركت
شرايع سابق --> شريعت
شِرب-->حقّابه
شُرب--> نوشيدن
شَرح؛ سوره --> انشراح؛ سوره
شرط
شرط: الزام و التزام/ آنچه از نبود آن نبود مشروط لازم آيد، بدون آنكه از وجودش وجود مشروط لازم بيايد/ چيزى كه تأثير مشروط بستگى به آن دارد.