فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٠١ - سجود
از احكام آن به تفصيل در باب صلات سخن گفتهاند.
اقسام:سجود چند گونه است؛ زيرا يا جزئى از اجزاى عبادتى به شمار مىرود كه عبارت است از سجود نماز و نيز قضاى سجده فراموش شده در نماز، و يا چنين نيست؛ بلكه خود عبادتى مستقل است كه به سببى بر مكلف واجب يا مستحب شده است؛ واجب عبارت است از سجده تلاوت آياتى كه دارى سجده واجباند(--> آيات سجده)و نيز سجده به جهت سهو در نماز(--> سجده سهو)و مستحب عبارت است از سجده تلاوت آيات داراى سجده مستحب و نيز سجده شكر(--> سجده شكر). موضوع سخن در اين نوشتار، سجود نماز است.
حكم تكليفى:در هر ركعت از نمازهاى واجب و مستحب، دو سجده واجب است و ترك يا زياد كردن عمدى يكى از آن دو موجب بطلان نماز مىشود؛ ليكن ترك يا افزايش سهوى يكى از دو سجده بنابر قول مشهور، نماز را باطل نمىكند و در صورت ترك سهوى، چنانچه پيش از ورود به ركن بعدى (ركوع) متذكر شود، بايد برگردد و آن را به جا آورد، و در صورت متذكر نشدن، واجب است پس از سلام نماز قضاى آن را به جا آورد(٧)(--> سجده قضايى).
ركنيت:دو سجده از اركان نماز به شمار مىرود؛ از اين رو، ترك يا زياد كردن آن دو از روى عمد، سهو و يا جهل موجب بطلان نماز است. البته در صورت ترك از روى سهو و متذكر شدن پيش از دخول در ركن بعدى، واجب است برگردد، دو سجده را به جا آورد و نمازش صحيح است. اما اگر پس از آن متذكر گردد، بنابر قول مشهور نمازش باطل است.(٨)برخى قدما ميان دو ركعت اول و آخر نماز چهار ركعتى تفصيل داده و گفتهاند: در دو ركعت نخست چنانچه پس از ركوع متذكر گردد نماز باطل است، اما در دو ركعت آخر بدون اعتنا به ركوعِ انجام گرفته، برمىگردد و دو سجده را به جا مىآورد؛ سپس بلند مىشود و ركعت بعدى را دوباره به جا مىآورد.(٩)از برخى قدما جريان حكم ياد شده در دو ركعت آخر، در همه ركعتها نقل شده است.(١٠)