فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥١٣ - سلاح
همراه داشتن سلاح هنگام اقامه نماز خوف(--> نماز خوف)براى هر دو گروه نماز گزاران و نگهبانهاى آنان، واجب است. از برخى قدما استحباب آن براى نماز گزاران نقل شده است.(٦)
حج:بنابر قول مشهور، حمل سلاح براى محرم(--> احرام)جز در حال ضرورت جايز نيست. برخى، آن را مكروه دانستهاند.(٧)
همراه داشتن سلاح در سفر مستحب است؛(٨)ليكن ورود به حرم(--> حرم)با سلاح مكروه است، مگر آنكه روى آن پوشيده باشد.(٩)
جهاد:به تصريح قرآن كريم،(١٠)مسلمانان بايد هميشه براى جهاد و دفاع آمادگى داشته باشند و نيرو و ابزار جنگ را از پيش فراهم كنند.(١١)از مصارف بيت المال( -->بيت المال)خريد ابزار مورد نياز سپاه اسلام است.(١٢)
در جنگ با دشمنان اسلام، سلاح كشته آنان جزء سلب(--> سلب)به شمار مىرود و با شرايطى از آنِ قاتل او است نه جزء غنايم جنگى.(١٣)
سزاوار است حاكم اسلامى امورى را بر ذمّيان(--> اهل ذمّه)شرط كند كه ممنوعيت شمشير به خود آويختن و تهيه و همراه داشتن سلاح از آن جمله است.(١٤)
تجارت:فروش سلاح به دشمنان دين كه در حال جنگ با مسلمانان اند يا به انگيزه تجهيز و تقويت آنان عليه مسلمانان، هرچند در حال جنگ نباشند، حرام و معامله باطل است. برخى، فروش آن را در هر وضعيت حرام دانستهاند.(١٥)
سبق و رمايه:مسابقه تير اندازى با تير و كمان و نيز بنابر قول برخى معاصران با اسلحه جديد جنگى با شرط بندى جايز است.(١٦)
صيد و ذباحه:كشتن شكار با سلاح سرد و گرم با شرايطى موجب حلال شدن آن خواهد شد(--> آلات صيد).
ارث :سلاح شمشير جزو حبوه(--> حبوه)است و به پسر بزرگ ميّت به ارث مىرسد. ديگر سلاحها، همچون تفنگ و خنجر جزو حبوه به شمار نمىرود.(١٧)برخى، در اين نوع سلاحها احتياط را در مصالحه با ديگر وارثان دانستهاند.(١٨)