فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٣٥ - شورى؛ سوره
طلاق و ايلاء كه شرط صحّت همه آنها داشتن قصد جدّى است(٧)و نيز سلام كردن به شوخى كه پاسخ آن واجب نخواهد بود.(٨)
(--> جدّى)
شورا --> مشورت
شوره زار
شوره زار: زمين داراى شوره.
از آن در باب طهارت و صلات نام بردهاند.
طهارت:تيمّم بر زمين شوره زار در صورتى كه سطح آن پوشيده از نمك نباشد و عنوان زمين بر آن صادق باشد، جايز، ليكن مكروه است.(١)
صلات:به قول مشهور، نمازگزاردن در زمين شوره زار مكروه است،(٢)مگر آنكه محل سجده، صاف و هموار و استقرار پيشانى بر آن ممكن باشد، كه در اين صورت به تصريح بسيارى، نمازگزاردن كراهت ندارد؛(٣)هرچند كلمات گروهى از فقها درباره كراهت نماز در شوره زار مطلق است.(٤)
شورى؛ سوره
شورى؛ سوره [= حم عسق]: چهل و دومين سوره قرآن كريم.
از آن به مناسبت در باب صلات سخن گفتهاند.
سوره شورى از حواميم(--> حواميم)و خواندن آن در نمازهاى نافله، بويژه نماز شب مستحب است. در روايتى از امام صادق عليه السّلام آمده است: