فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧١ - سفر
سفر مباح:سفرى كه مصداق هيچ يك از سفرهاى چهارگانه ياد شده نباشد مباح است، مانند سفر به قصد گردش و تفريح، سفر زمينى به قصد تجارت(١٥)و سفر به قصد شكار، براى تهيه آذوقه خانواده يا تجارت.
آثار سفر:سفر با شرايطى موجب قصر نماز(--> قصر)و افطار روزه مىشود. بين دو اثر ياد شده تلازم وجود دارد؛ بدين معنا كه هرجا نماز قصر شود روزه نيز افطار مىشود. عكس آن نيز چنين است؛ مگر مواردى خاص كه از اين قانون كلّى استثنا شده است.(١٦)
شرايط قصر:سفر با شرايط زير موجب قصر نماز مىشود؛ يعنى نمازهاى چهار ركعتى (ظهر و عصر و عشا) دو ركعت خوانده مىشوند( -->نماز مسافر).
١. مسافت؛ يعنى رسيدن سفر به هشت فرسخ يا ٢٤ ميل.(١٧)معاصران در مقدار فرسخ شرعى به كيلومتر اختلاف نظر دارند؛ تقريبا پنج كيلومتر و نيم ؛ مقدارى كمتر از پنج كيلومتر و نيم و تقريبا پنج كيلومتر. در نتيجه هشت فرسخ را به كيلومتر ٤٤، ٤٣ ، ٤٥ و بنابر قول آخر چهل كيلومتر ذكر كردهاند.(١٨)
در تحقق هشت فرسخ ـ كه موجب قصر نماز مىشود ـ تفاوتى ميان اينكه رفت يا برگشت به تنهايى هشت فرسخ باشد و يا مجموع آن؛ بدين گونه كه رفت، چهار و برگشت نيز چهار فرسخ باشد، نيست، به شرط آنكه در فرض دوم، در همان روز برگردد.(١٩)اگر در همان روز بر نگردد، در صورت عدم پيدايى يكى از قواطع سفر، مانند اقامت ده روز در محلى كه سفر كرده(--> اقامت)، آيا قصر متعين است يا شخص بين قصر و اتمام( -->اتمام)مخير مىباشد و يا تكليف، اتمام نماز است؟ مسئله اختلافى است. قول دوم مشهور ميان فقها است. البته برخى قائلان به اين قول، روزه گرفتن در ماه رمضان را واجب دانسته و افطار را جايز ندانستهاند.(٢٠)
در فرض دوم ـ كه مجموع رفت و برگشت هشت فرسخ باشد ـ آيا لازم است مسافت هر يك از رفت و برگشت كمتر از چهار فرسخ نباشد، يا مسافت رفت