فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٩٠ - روز١٧٢٨ نذر معصيت
مستحب اختلاف است. قول منسوب به اكثر فقها، كراهت (به معناى كم بودن ثواب) آن است، جز روزه سه روز (چهارشنبه، پنج شنبه و جمعه) در مدينه جهت برآمدن حاجت كه به اتفاق، جايز بلكه مستحب است(١٣)( -->روزه حاجت).
گرفتن روزه يوم الشّك (روز مردد بين آخر شعبان و اوّل رمضان) به نيّت ماه رمضان، بنابر قول مشهور صحيح نيست؛ ليكن به نيّت روزه استحبابى ماه شعبان صحيح است و چنانچه بعد معلوم شود آن روز اوّل رمضان بوده، از روزه واجب كفايت مى كند(١٤)( -->يوم الشك).
افطار روزه مستحب بعد از زوال (ظهر) كراهت دارد.(١٥)
كسى كه روزه مستحب گرفته، اگر در اثناى روز مهمان مؤمنى شود، و وى غذايى تهيه كند، مستحب است بدون آنكه ميزبان را از روزه خود مطّلع سازد، نزد او افطار كند.(١٦)
مستحب است انسان روزه مستحب را از ديگران پوشيده بدارد.(١٧)
(--> روزه)
روزه نذر
روزه نذر: روزه واجب به سبب نذر.
از آن در بابهاى صوم، نذر و كفّارات سخن گفتهاند.
حكم:با نذرِ روزه، روزه بر مكلّف واجب مىشود.(١)آنچه در معناى نذر است از عهد، قسم و مانند آن همين حكم را دارد.(٢)
اقسام:روزه نذر به لحاظ زمان به دو قسم؛ روزه نذر معيّن و روزه نذر مطلق