قول جزء بودن آن است.(٢)مراد از قيام، ايستاده بودن هنگام تكبيرة الإحرام و نيز قيام متّصل به ركوع ـ يعنى از حالت ايستاده به ركوع رفتن ـ است.(٣)برخى، قيام در حال گفتن تكبيرة الإحرام را شرط آن دانسته‌اند، نه جزء مستقل در برابر آن؛ چنان كه قيام متّصل به ركوع را از مقوّمات ركوع ـ كه در تحقق آن تأثيرگذار است ـ دانسته‌اند؛ از اين رو آن نيز جزء مستقلى در برابر ركوع نخواهد بود. مراد از سجود، هر دو سجده است و يك سجده ركن نيست.(٤)

برخى، رو به قبله بودن را در حال اختيار از اركان نماز بر شمرده‌اند؛(٥)چنان كه از برخى قدما ركن بودن قرائت( -->قرائت)نقل شده است.(٦)

احكام:در اينكه تنها ترك ركن ـ به عمد يا سهو ـ موجب بطلان نماز است يا زيادى آن نيز ـ از روى عمد يا سهو ـ نماز را باطل مى‌كند، اختلاف است.(٧)قول دوم، معروف و مشهور است.(٨)البته در بعضى اركان همچون نيّت، زيادى تصوّر ندارد؛(٩)چنان كه زيادى قيام با زيادى تكبيرة الإحرام يا ركوع متصوّر است نه به تنهايى.(١٠)

زيادى تكبيرة الإحرام، هر چند سهوى بنابر مشهور موجب بطلان نماز است.(١١)برخى، زيادىِ سهوى را مبطل ندانسته‌اند.(١٢)زياد كردن ركوع و سجود در هر حال موجب بطلان نماز است،(١٣)جز در نماز جماعت، در صورتى كه مأموم پيش از امام از ركوع يا سجده سر بردارد. نظر مشهور در اين فرض، وجوب بازگشت و متابعت از امام و قول مقابل آن، استحباب بازگشت است. در اينكه حكم ياد شده به مورد سهو اختصاص دارد(١٤)يا صورت عمد را نيز شامل مى‌شود، اختلاف است. قول نخست به مشهور نسبت داده شده است.(١٥)

هرگاه نمازگزار از روى سهو ركنى را ترك كند، تا زمانى كه محل تدارك آن باقى است، مى‌تواند آن را تدارك كند و نمازش صحيح است. مراد از محلّ تدارك، داخل نشدن در ركن بعدى است؛ جز تكبيرة الإحرام كه محلّ آن عدم دخول در قرائت است. از برخى نقل شده كه

(١٠)مستندالعروة (الصلاة) ٣/ ٨ ـ ٩
(١١)جواهرالكلام ٩/ ٢٠١ و ٢٢٠
(١٢)العروة الوثقى ٢/ ٤٦٢
(١٣)مستند العروة (الصلاة) ٣/ ٨
(١٤)نهاية الإحكام ٢/ ٢٧ ـ ٢٨
(١٥)مستمسك العروة ٧/ ٢٦٩ ـ ٢٧١
(٢)جواهر الكلام ٩/ ١٥٠
(٣)العروة الوثقى ٢/ ٤٧٣
(٤)مستند العروة ( الصلاة ) ٣ / ٧
(٥)الوسيلة / ٩٣
(٦)المبسوط ١/ ١٠٥
(٧)عوائد الأيام/ ٧٨٥ ؛ جواهر الكلام ٩/ ٢٣٩ ـ ٢٤١
(٨)الروضة البهية ١/ ٦٤٤
(٩)العروة‌الوثقى ٢/ ٤٣٣