فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٠٦ - سجود
بعضى بر بعضى ديگر تقدم دارند؟ مسئله محل اختلاف است. بنابر قول دوم، در اينكه پشت دست بر ديگر اشيا مقدم است و در صورت عدم امكان آن، معادن مقدم است، يا نمازگزار ميان سجده بر معدن و پشت دست مخيّر است، يا آنكه پشت دست مقدم است و با عدم امكان سجده بر آن، تفاوتى ميان معادن و ساير اشيا نيست و نمازگزار مىتواند بر هر كدام سجده كند، ديدگاهها متفاوت است.(٤٦)
اگر نمازگزار از روى عمد بر چيزى كه سجده بر آن صحيح نيست سجده كند، نمازش باطل مىشود؛ ليكن چنانچه از روى سهو باشد، در صورتى كه در حال سجده متذكر شود بايد پيشانى خود را روى چيزى كه سجده بر آن صحيح است قرار دهد؛ ليكن در اينكه واجب است سر خود را بدون آنكه آن را بردارد، بكشد و بر روى چيزى كه سجده بر آن صحيح است بگذارد، يا اينكه مىتواند آن را بر دارد و دوباره بگذارد، اختلاف است. اگر پس از سر بر داشتن از سجده متذكر شود، نمازش صحيح است و نيازى به اعاده سجده نيست.(٤٧)
استقرار سجده گاه:سجده گاه بايد استقرار داشته باشد؛ بدين معنا كه پيشانى روى آن قرار گيرد و ثبات پيدا كند. بنابر اين، سجده بر گل صحيح نيست.(٤٨)
ناتوانى از سجود:چنانچه نمازگزار از خم شدن كامل براى سجده ناتوان باشد، به اندازه توانايى خم مىشود و سجده گاه را بالا مىآورد و پيشانى را بر آن مىنهد؛ به گونهاى كه پيشانى بر آن استقرار يابد. ساير اعضا را نيز در جاى خود قرار مىدهد.(٤٩)برخى گفتهاند: فرض اين مسئله جايى است كه امكان خم شدن به اندازه صدق عرفى سجود باشد؛ هرچند با مقدارى خم شدن و بالا آوردن محل سجده و نهادن پيشانى بر آن.(٥٠)
اگر نماز گزار هيچ نتواند خم شود، براى سجده با سر اشاره مىكند؛ بدين گونه كه با پايين آوردن سر ذكر سجده را مىگويد و سپس سر را بلند مىكند و چنانچه از اشاره با سر نيز ناتوان باشد، به قول مشهور، با بستن و بازكردن چشم عمل سجده را انجام مىدهد. آيا در اين فرض