فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٣٦ - سنّت
چه آنكه در قرآن كريم، كليات احكام آمده و تفصيل آنها در سنّت بيان شده است.
راههاى دستيابى به سنّت:راههايى كه ما را به سنّت مىرساند دو گونه است: قطعى و غير قطعى.
١. راههاى قطعى:مهمترين راههاى قطعى كه براى دستيابى به سنّت شمردهاند عبارت است از: خبر متواتر(--> تواتر)؛ خبر غير متواتر همراه با قراين و شواهدى كه موجب قطع به صدور آن از معصوم عليه السّلام شود؛ اجماع كاشف از سنّت(--> اجماع)؛ بناى عقلا كه كاشف از سنّت باشد(--> بناى عقلا)؛ سيره متشرعه كاشف از سنّت(--> سيره)و ارتكاز متشرعه كاشف از سنّت(٣)( -->ارتكاز).
٢. راههاى غير قطعى:تنها راه غير قطعى كه ـ به سبب وجود دلايل قطعى بر حجيت آن ـ از سوى همه متأخران و بسيارى از قدما پذيرفته شده، خبر واحدى است كه راوى آن مورد وثوق و اطمينان باشد( -->خبر واحد).
چگونگى استفاده از سنّت:سنّت در همه عرصههاى ياد شده (قول، فعل و تقرير معصوم عليه السّلام) بيانگر حكم خداوند متعال است. بنابر اين، مفاد سنّت حكم شرعى است؛ خواه در ارتباط با طبيعت بشرى معصوم عليه السّلام باشد، مانند خوردن، نوشيدن و خوابيدن، يا در رابطه با اداره زندگى شخصى وى، همچون تجارت و كشاورزى، يا در حوزه مسائل كشورى و لشكرى و رهبرى جامعه و يا در قلمرو تبيين و تبليغ احكام شرع به مردم.(٤)بنابر اين سنّت از مصادر تشريع احكام مىباشد.
اينك با توجه به گستره سنّت (قول، فعل و تقرير) به بررسى مقدار دلالت هر يك مىپردازيم.
الف. دلالت قول:استفاده از گفتار معصوم عليه السّلام در قلمرو معناى لغوى لفظ و يا معناى اصطلاحى آن، در جايى كه حقيقت شرعى( -->حقيقت شرعى)وجود دارد، صورت مىگيرد. براى فهم معانى لغوى الفاظ بر اساس بناى عقلا، كه از سوى شرع نيز تأييد شده باشد،