فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧١٩ - شكيّات
كسى كه شك دارد آيا حالت كثرت شك بر او عارض شده يا نه، بنا را بر عدم آن مىگذارد؛ اما اگر كثير الشك، شك در زوال حالت خود پيدا كند، بايد بنا را بر بقاى آن بگذارد.(٤٢)
هـ . شك بَدْوى كه با تأمل و انديشه، جاى خود را به يقين يا ظن معتبر و يا شكى ديگر مىدهد.
و. شك هر يك از امام و مأموم با يقين يا ظن ديگرى. بنابر اين، اگر امام جماعت در شمار ركعتهاى نماز شك كند ـ كه مثلا سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ـ چنانچه مأموم يقين يا گمان داشته باشد كه چهار ركعت خوانده و آن را به امام بفهماند، امام به شك خود اعتنا نمىكند و نماز را تمام مىكند و خواندن نماز احتياط لازم نيست و نيز اگر امام يقين يا گمان دارد كه چند ركعت خوانده و مأموم در شمار ركعتهاى نماز شك دارد، بايد به شك خود اعتنا نكند.(٤٣)
در اينكه حكم ياد شده به شك در عدد ركعتهاى نماز اختصاص دارد يا شامل شك در افعال نيز مىشود، اختلاف است.(٤٤)بنابر قول مشهور در بنا گذاشتن بر حفظ ديگرى، حصول ظن براى شك كننده شرط نيست؛ از اين رو، وى به ديگرى رجوع مىكند، حتى اگر پس از رجوع نيز شكش باقى بماند.(٤٥)
در اينكه حكم رجوع به حفظ ديگرى اختصاص به صورت شك دارد يا صورت ظن را نيز دربر مىگيرد در فرضى كه ديگرى يقين داشته باشد، اختلاف است. بنابر قول نخست، فرد داراى ظن به يك طرف، به مقتضاى ظن خود عمل مىكند و نمىتواند به حفظ ديگرى رجوع نمايد.(٤٦)
ز. شك در نوافل:شك كننده در نماز مستحب مىتواند بنا را بر اقل و يا اكثر بگذارد؛ هرچند بنا گذاشتن بر اقل افضل است. در صورت بنا گذاشتن بر اكثر، نماز احتياط وسجده سهوبهجاآوردهنمىشود.(٤٧)
در صورت شك در افعال، آيا حكم نماز واجب در آن جارى مىشود؟ مسئله اختلافى است. بنابر قول به جريان، قبل از تجاوز از محل، جزء مشكوك به جا آورده مىشود، برخلاف قول به عدم جريان كه نيازى به آن نيست.(٤٨)