«و الله ما فجأنى من الموت وارد كرهته، و لا طالع أنكرته و ما كنت الا كقارب ورد، و طالب وجد».1 سوگند به خدا هيچ حادثه ناگوارى بر من رخ نداده است. من اكنون در همان حالى هستم كه مى‌خواستم و در آرزوى يافتن آن بودم. مانند كسى كه دنبال آب مى‌رود تا نزديك مى‌شود و سپس بر آن توفيق مى‌يابد و آن شهادت است كه يافتم. 3. امام از شهدا ياد مى‌كند و اين مطلب بى‌سابقه نيست و امام بارها از شهداى صدر اسلام با عظمت و حسرت ياد كرده است: از شهداى احد،2 از شهداى مهاجرين و انصار3 از شهادت سردار بزرگ اسلام حضرت حمزه [4] و نيز از شهادت يارانى چون محمد بن ابى‌بكر [5] و عبيده بن حارث [6] و از شهادت برادرش جعفر بن ابيطالب در موته. [7] امام حتى از آن مؤمنان برجسته و استوار كه عاشقانه بدنبال شهادت بودند ولى از آن محروم ماندند نيز ياد مى‌كند آنجا كه مى‌گويند: [1] . نهج‌البلاغه، نامه 23. [2] . نهج‌البلاغه، خ 157. [3] . نهج‌البلاغه، نامه 28. [4] . نهج‌البلاغه، نامه 35. [5] . نهج‌البلاغه، نامه 35. [6] . نهج‌البلاغه، نامه 9. [7] . همان. "> «و الله ما فجأنى من الموت وارد كرهته، و لا طالع أنكرته و ما كنت الا كقارب ورد، و طالب وجد».1 سوگند به خدا هيچ حادثه ناگوارى بر من رخ نداده است. من اكنون در همان حالى هستم كه مى‌خواستم و در آرزوى يافتن آن بودم. مانند كسى كه دنبال آب مى‌رود تا نزديك مى‌شود و سپس بر آن توفيق مى‌يابد و آن شهادت است كه يافتم. 3. امام از شهدا ياد مى‌كند و اين مطلب بى‌سابقه نيست و امام بارها از شهداى صدر اسلام با عظمت و حسرت ياد كرده است: از شهداى احد،2 از شهداى مهاجرين و انصار3 از شهادت سردار بزرگ اسلام حضرت حمزه [4] و نيز از شهادت يارانى چون محمد بن ابى‌بكر [5] و عبيده بن حارث [6] و از شهادت برادرش جعفر بن ابيطالب در موته. [7] امام حتى از آن مؤمنان برجسته و استوار كه عاشقانه بدنبال شهادت بودند ولى از آن محروم ماندند نيز ياد مى‌كند آنجا كه مى‌گويند: [1] . نهج‌البلاغه، نامه 23. [2] . نهج‌البلاغه، خ 157. [3] . نهج‌البلاغه، نامه 28. [4] . نهج‌البلاغه، نامه 35. [5] . نهج‌البلاغه، نامه 35. [6] . نهج‌البلاغه، نامه 9. [7] . همان. "> «و الله ما فجأنى من الموت وارد كرهته، و لا طالع أنكرته و ما كنت الا كقارب ورد، و طالب وجد».1 سوگند به خدا هيچ حادثه ناگوارى بر من رخ نداده است. من اكنون در همان حالى هستم كه مى‌خواستم و در آرزوى يافتن آن بودم. مانند كسى كه دنبال آب مى‌رود تا نزديك مى‌شود و سپس بر آن توفيق مى‌يابد و آن شهادت است كه يافتم. 3. امام از شهدا ياد مى‌كند و اين مطلب بى‌سابقه نيست و امام بارها از شهداى صدر اسلام با عظمت و حسرت ياد كرده است: از شهداى احد،2 از شهداى مهاجرين و انصار3 از شهادت سردار بزرگ اسلام حضرت حمزه [4] و نيز از شهادت يارانى چون محمد بن ابى‌بكر [5] و عبيده بن حارث [6] و از شهادت برادرش جعفر بن ابيطالب در موته. [7] امام حتى از آن مؤمنان برجسته و استوار كه عاشقانه بدنبال شهادت بودند ولى از آن محروم ماندند نيز ياد مى‌كند آنجا كه مى‌گويند: [1] . نهج‌البلاغه، نامه 23. [2] . نهج‌البلاغه، خ 157. [3] . نهج‌البلاغه، نامه 28. [4] . نهج‌البلاغه، نامه 35. [5] . نهج‌البلاغه، نامه 35. [6] . نهج‌البلاغه، نامه 9. [7] . همان. ">

فقه سیاسی

فهرست مطالب

بخش اول كليات

بخش دوم ماهيت جهاد و اقسام آن

مبحث اول تجارت خارجى و اقتصاد سياسى اسلام

مبحث دوم تجارت خارجى آزاد يا كنترل شده

مبحث سوم تجارت خارجى و مسائل بينالمللى

مبحث چهارم سرنوشت تجارت خارجى

فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٩٤

امام در اثناء نقل اين ماجرا وقتى سخن از جهاد به ميان مى‌آيد بياد آن سخن پيامبر مى‌افتد كه در جنگ احد او را به شهادت بشارت داد و آن هنگامى بود كه جمعى از مجاهدان و فرزندان راستين اسلام به شهادت رسيدند و پيامبر وقتى امام را غمگين يافت فرمود: شهادت تو زمانى ديگر است.

تفسير و تحليل:

[١] . شهادت در كلام امام به عنوان بزرگترين شرف و افتخارى آمده كه امام با تمام عظمتش آرزوى نيل به آن را دارد و از دور ماندن از آن نگران و غمگين است يكبار در اُحد بشارت آن را از زبان پيامبر شنيده و در موقعيتى ديگر مى‌خواهد دوباره آن را از زبان پيامبر (ص) بشنود.

[٢] . سخن امام نشانگر هيجان خاص و عشق توصيف ناپذير آن حضرت نسبت به شهادت است كه حتى در واپسين لحظات عمر در محراب خونين تكرار كرد كه: «فزت و رب الكعبة» و در بستر شهادت فرمود:

[٣] ">«و الله ما فجأنى من الموت وارد كرهته، و لا طالع أنكرته و ما كنت الا كقارب ورد، و طالب وجد».

١

سوگند به خدا هيچ حادثه ناگوارى بر من رخ نداده است. من اكنون در همان حالى هستم كه مى‌خواستم و در آرزوى يافتن آن بودم. مانند كسى كه دنبال آب مى‌رود تا نزديك مى‌شود و سپس بر آن توفيق مى‌يابد و آن شهادت است كه يافتم.

٣. امام از شهدا ياد مى‌كند و اين مطلب بى‌سابقه نيست و امام بارها از شهداى صدر اسلام با عظمت و حسرت ياد كرده است: از شهداى احد،٢ از شهداى مهاجرين و انصار٣ از شهادت سردار بزرگ اسلام حضرت حمزه [٤] و نيز از شهادت يارانى چون محمد بن ابى‌بكر [٥] و عبيده بن حارث [٦] و از شهادت برادرش جعفر بن ابيطالب در موته. [٧] امام حتى از آن مؤمنان برجسته و استوار كه عاشقانه بدنبال شهادت بودند ولى از آن محروم ماندند نيز ياد مى‌كند آنجا كه مى‌گويند:

[١] . نهج‌البلاغه، نامه ٢٣.

[٢] . نهج‌البلاغه، خ ١٥٧.

[٣] . نهج‌البلاغه، نامه ٢٨.

[٤] . نهج‌البلاغه، نامه ٣٥.

[٥] . نهج‌البلاغه، نامه ٣٥.

[٦] . نهج‌البلاغه، نامه ٩.

[٧] . همان.