فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٩١
ميان برى است كه بسيار زود آنها را به هدف مقدسشان مىرساند. تا آنجا كه براى انسانهاى آلوده نيز كه يكباره دگرگون مىشوند و براه پيكار براى خدا مىافتند و با اخلاص و آگاهى راه شهادت و مرگ سرخ در راه خدا را در پيش مىگيرند، از جمله مطهراتى است كه معجزهآسا همه آلودگيهاى آنان را در يك لحظه در جويبارى از خون شستشو مىدهد و آنها را عليرغم گذشته سياهشان به مقام پاكان و برگزيدگان خدا مىرساند كه رسول خدا (ص) فرمود:
«ما من قطرة احب الى الله من قطرة دم فى سبيل الله». [١]
«هيچ قطرهاى نزد خدا محبوبتر از آن قطره خونى كه در راه خدا ريخته شود نيست».
زيرا شهيد با نثار قطرههاى خون پاكش در پيكر جامعه خون زنده و گرمى جارى مىكند، راه خدا را باز نموده، سدها و موانع تكامل بندگان خدا را از ميان برمىدارد، بندهاى اسارت را مىگسلد و مستضعفان را رهايى مىبخشد و راه را براى حكومت خدا و خدا گونهها در زمين هموار مىسازد.
شهادت بالاترين آزمايشى است كه با موفقيت در آن و نيل به شرف والاى شهادت، ديگر وارستگى شهيد و رستگاريش تضمين شده است و نيازى به آزمايش ديگر نيست و آنجا كه در گذرگاه آخرت (برزخ) همه و همه مورد سؤال قرار مىگيرند شهيد از آن معاف مىشود.
آنچنانكه در گفتارى از پيامبر اسلام (ص) آمده است، آنگاه كه سؤال مىشود:
«ما بال الشهيد لا يفتن فى قبره؟»
مگر شهيد چه ويژگى دارد كه در قبر و گذرگاه آخرت مورد آزمايش و سؤال قرار نمىگيرد؟ رسول خدا پاسخ مىفرمايد:
«كفى بالبارقة فوق راسه فتنة؟»، [٢]
«همان برق شمشير كه بالاى سر شهيد درخشيد براى آزمايش او كافى است». شهيد بارودررويى با مرگ سرخ در صحنه جهاد پيشاپيش از همه آزمايشها موفق بيرون آمده است. شهيد آن انسان والا و آگاهى است كه شناخت مكتبش او را به صحنههاى پيكار بر عليه باطل و ستم و كفر كشانيده و با حضور آگاهانه به استقبال حربههاى مهلك دشمن شتافته و لقاء پروردگار را با جاودانه كردن مكتب بر سكوت ننگآور در برابر دشمن ترجيح داده است و از اين رهگذر خود نيز به جاودانگى پيوسته است.
در قاموس اسلام واژه شهيد از آن چنان مقام والا و وسيعى برخوردار است كه نه تنها
[١] . بحارالانوار، ج ١٠٠ ص ١٠.
[٢] . كنزالعرفان، حديث ١١١٣٨ و ١١٧٤١، نهجالبلاغه، خ ٥٣ و خ ١٧١، صحيح مسلم، ج ٣ ص ١٤٩٦.