[٢] . اسلام گروههايى را كه نه منطق و نه پيمان، مانع از شيوه خصمانه‌شان نمى‌شود، متجاوز تلقى مى‌كند و درباره اين‌گونه متجاوزين، جنگ تدافعى را چنين دستور مى‌دهد:

(فَإِذَا اِنْسَلَخَ اَلْأَشْهُرُ اَلْحُرُمُ فَاقْتُلُوا اَلْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ اُحْصُرُوهُمْ وَ اُقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ). [١]

«در برابر مشركانى كه نه به منطق و نه به پيمان تن درمى‌دهند، هنگامى كه ماههاى حرام به اتمام رسيد، جنگ را آغاز كنيد و هركجا آنها را يافتيد به سزاى تجاوزگريشان برسانيد و آنها را دستگير كنيد و در محاصره بياندازيد و در سنگرها و كمين‌گاهها به شدت مراقبت نماييد و زير نظرشان بگيريد».

آن‌گاه در پايان چنين فرمان به ظاهر تندى، براى نشان ماهيت انسانى دفاع توصيه مى‌كند:

(فَإِنْ تٰابُوا وَ أَقٰامُوا اَلصَّلاٰةَ وَ آتَوُا اَلزَّكٰاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ إِنَّ الله غَفُورٌ رَحِيمٌ‌).٢ «اگر به تجاوز و پيمان‌شكنى پايان دادند و بازگشتند، به حال خودشان بگذاريد».

[٣] . در برابر آنها كه به جنگ با خدا و راه خدا برخاسته‌اند و فساد در زمين و تبهكارى را شيوه خود قرارداده‌اند:

(إِنَّمٰا جَزٰاءُ اَلَّذِينَ يُحٰارِبُونَ الله وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي اَلْأَرْضِ فَسٰاداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلاٰفٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ اَلْأَرْضِ ذٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي اَلدُّنْيٰا وَ لَهُمْ فِي اَلْآخِرَةِ عَذٰابٌ عَظِيمٌ‌).٣

«تنها سزاى شايسته براى آنها كه با خدا و پيامبر خدا به محاربه برمى‌خيزند و مى‌كوشند در زمين فساد بپا كنند اينست كه كشته شوند و يا به دار آويخته شوند و يا حد شرعى درباره آنها اجرا شود (پاها و دستهايشان بريده شود) و يا تبعيد گردند. اينان در دنيا ننگ و در آخرت عذابى دردناك عايدشان خواهد شد».

٤. در مورد پيمان‌شكنى و پيمان‌شكنان كه آنها را متجاوزى ماجراجو و شايسته سركوب مى‌شمارد:

(أَ لاٰ تُقٰاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمٰانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْرٰاجِ اَلرَّسُولِ وَ هُمْ بَدَؤُكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ أَ تَخْشَوْنَهُمْ فَالله أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌).٤

[١] . توبه، آيه ٥.

[٢] . همان.

[٣] . مائده، آيه ٣٣.

[٤] . توبه، آيه ١٣.