٢. تراكم و وفور امكانات و نيروها براى نيل به پيروزى در جهاد به تنهايى كافى نيست، بلكه انسجام و پيوستگى عواملى كه از اين امكانات و نيروها استفاده مى‌كنند نيز در اين ميان نقشى تعيين كننده دارد. چنانكه پراكندگى، گسيختگى و اختلاف در جهت‌گيريها مى‌تواند تلاشها را در بهره‌گيرى از آن همه امكانات مالى و نيروهاى انسانى و قدرتهاى معنوى و فكرى و عملى و تبليغى خنثى نمايد.

٣. سيستم امر به معروف و نهى از منكر، بسيج فكرى و عملى جامعه است، در جهت هرچه بيشتر و كامل‌تر پياده كردن مسؤوليت‌ها و عملكردهاى شايسته و پاكسازى جامعه از قانون شكنى‌ها و زشتكاريها و آنچه كه براى يك جامعه در حال تكامل مضر و ناپسند است.

اين سيستم در حقيقت زمينه‌ساز جهاد فى سبيل الله و تضمين كننده پيروزى آن و عامل اساسى تحقق اهداف مقدس جهاد پس از پيروزى مى‌باشد.

«وسئل عن الايمان، فقال: الايمان على اربع دعائم: على الصبر، و اليقين، و العدل، والجهاد...

والجهاد منها اربع شعب: على الامر بالمعروف، و النهى عن المنكر، و الصدق فى المواطن، و شنان الفاسقين: فمن امر بالمعروف شدّ ظهور المؤمنين، و من نهى عن المنكر ارغم انوف المنافقين، و من صدق فى المواطن قضى ما عليه، و من شىء الفاسقين و غضب لله. غضب الله له و ارضاه يوم القيامة».

[١]

«از امام سؤال شد كه حقيقت ايمان را تعيين كند، در پاسخ فرمود: ايمان بر چهار پايه و اساس استوار است: بر صبر و يقين و عدالت و جهاد». (آن‌گاه پس از توضيح سه اصل اولى در مورد جهاد فرمود) از آن جمله جهاد بر چهار بخش جداگانه تقسيم مى‌شود: امر به معروف، نهى از منكر، صداقت و درستى در جبهه‌ها، نفرت و خشم در برابر گنهكاران.

كسى كه مردم و جامعه‌اش را به معروف (مسؤوليتها و اعمال صالح) فرا خواند به مؤمنين نيرو داد و پشت جبهه آنان را محكم‌تر و مقاوم‌تر و نيرومندتر نمود. كسى كه از منكر (گناه و خلاف و عملكردهاى ناپسند) بازداشت، دماغ كافران را بر خاك ماليد و با بستن راه نفوذى كافران و از بين بردن پايگاههاى داخلى آنها، همه نقشه‌ها و توطئه‌هاى آنان را نقش برآب

[١] . نهج البلاغه، حكمت ٣١.