مورد خطرات آن هشدار دادن و بالاخره عدوان و منكرات را نفى و مورد نفرت قرار دادن دومين مرحله عملى جهاد مى‌باشد و از آن گونه عملكردهاى صالحى است كه اقدام كننده آن بى‌شك پاداش فراوانى از اين راه كسب خواهد نمود و در طبقه‌بندى، ارزشمندتر از كسى مى‌باشد كه در برابر عدوان و فساد عليرغم احساس قلبى‌اش كه آكنده از نفرت و نفى آن دو است، مهر سكوت بر لب زده است.

د -

در مرحله سوم، مؤمن وقتى شرايط عدوان و فساد را با قدرت زبان و بينش نتوانست دگرگون كند، براى ريشه‌كن كردن آن دو دست به اقدام قهرآميز مى‌زند. از نيروى سلاح استفاده مى‌كند و به روى متجاوزان و هواداران و مسببّين فساد و آلودگيها در جامعه سلاح مى‌كشد. مؤمن با ريشه‌كن كردن تجاوز، فساد و كوتاه نمودن دست متجاوزين و حاميان منكرات، زمينه را براى اعلاى كلمه حق و خوارى و زبونى راه و رسم ستمگرى در جامعه آماده مى‌نمايد، و راه هدايت و تكامل را به روى بندگان خدا باز مى‌كند.

ه‌ -

اين چنين مؤمن مجاهدى خود و جامعه‌اش راه هدايت و راه خدا را باز يافته و استقامت و استوارى برخط و راه درست را به اثبات رسانيده و نشان داده است كه قلبش با انوار يقين روشن گشته است. موفقيت و رستگارى فرد در جامعه‌اى كه در راه ايمان حركت مى‌كند، در اين سه مورد خلاصه مى‌شود:

الف -

راه‌يابى به مدخل سبيل هدايت و راهى كه جهت آن به سوى خدا و نزديكتر شدن به كمال مطلق است.

ب -

پايدارى و مقاومت در خط صحيح اسلام و تطبيق همه تلاشها و حركتها و جهت آنها با اين خط.

ج -

رسيدن به مرحله جزميت و يقين در انديشه و عمل كه هر نوع تهديد و شبهه و بهانه‌گيرى را نفى مى‌كند و در پرتو آن مسؤوليتها مشخص و حركتها و جهت حركتها روشن مى‌گردد.

٣. امنيت و اقامه نظام الهى، ايجاد محيط سالم براى شكل‌گيرى نظام سياسى عادلانه:

امام (ع) در پاسخ آنانكه وى را به قدرت‌طلبى متهم مى‌كردند، فرمود:

«اللهم انك تعلم انه لم يكن الذى كان منا منافسة فى سلطان، و لا التماس شىء من فضول الحطام، و لكن لنرد المعالم من دينك، و نظهر الاصلاح فى بلادك، فيأمن المظلومون من عبادك، و