در برخى از روايات كه در منابع اهل سنت نقل شده مشروعيت استعانت از بيگانگان (كفار) به‌طور مطلق ديده مى‌شود كه با معيارهاى قرآنى قابل تطبيق نيست و از نظر نحوه دلالت نيز قابل مناقشه مى‌باشد. [٢]

كسانى كه استمداد از بيگانگان (كفار) را به‌طور مطلق جائز شمرده‌اند در تأييد نظريه خود به مقايسه بين كفار و نيروهاى خودى مانند «مرجفين» (متخلفين از جهاد) و «مخذاين» (كسانى كه در اثنا از يارى نمودن خوددارى مى‌كنند) پرداخته و نيروهاى آماده رزم (كافر) را بر اين نيروهاى متخلف و بى‌خاصيت ترجيح داده‌اند. [٣]

در صورتى كه اين مقايسه كاملاً بى‌جهت و فاقد وجه شباهت مى‌باشد و احكام مسلمان متخلف، با احكام كفار متفاوت مى‌باشد.

١٧. قلمرو جهاد

معمولاً بين منطقه جنگى و جبهه جنگ فراق وجود دارد و جبهه جنگ در قسمتى از منطقه جنگى كه محل درگيرى است قرار مى‌گيرد.

به هنگام آغاز جهاد كليه سرزمينهاى دارالحرب منطقه جنگى محسوب مى‌شود و دارالحرب عبارت از سرزمينهاى قلمرو دولتى است كه با دارالاسلام يا دولت اسلامى در حال جنگ مى‌باشد. هرچند كه ممكن است بدلايلى جنگ تنها در منطقه خاص و محدودى مؤثر باشد و لكن درگيرى نظامى هرگز به سرزمينهايى كه به نحوى با مسلمانان قرارداد مؤثر در مسائل امنيتى و دفاعى دارند كشانده نمى‌شود.

توسعه جنگ از منطقه مؤثر (جبهه جنگ) به ساير نقاط منطقه جنگى، بستگى به شيوه عمل دشمن و مسائل امنيتى و دفاعى دارد، لكن از آنجا كه روح جهاد در اسلام بيانگر امرى موقت و كنترل شده است و هدف نهايى اسلام سرعت بخشيدن به خاتمه جنگ و راه‌يابى به شيوه‌هاى محدودكننده و حتى پايان‌بخش و حذف جنگ مى‌باشد؛ از اين رو مى‌توان گفت كه

[١] . رك: همين قلم، حقوق اقليتها.

[٢] . رك: سنن بيهقى، ج ٩ ص ٣٧.

[٣] . جواهر الكلام، ج ٢١ ص ١٩٤.