(تابع افراد بودن) كه مفهوم مبتذلى از آزادى است، بلكه بدان معنى است كه انديشه و عمل رهبر تجلى خواست و اراده جامعه مى‌گردد و جمع در رهبر متجلى و رهبر در جمع ذوب مى‌شود و اين كيفيت از حركت همگون جامعه به وجود مى‌آيد [١] .

اسلام عمدتاً با استراتژى دعوت به مكتب فطرت و ارائه ايدئولوژى منطبق با منطق فطرت و عقل، جوامع بشرى را به سمت چنين جامعه جهانى واحد و شكل‌گيرى امت نزديك مى‌كند و زمينه تحقق آن را فراهم مى‌آورد.

بى‌شك جامعه بشرى در راه رسيدن به چنين هدف و وحدت بزرگ، موانعى بسيار بر سر راه دارد. حكومتهاى غير مردمى براى حفظ قدرت و موقعيت سياسى، سدى بر سر راه اين حركت مردمى هستند و استكبار و قدرتهاى امتياز طلب و سلطه‌جو نيز آن را مانع مطامع خود مى‌پندارند و در روند حركت جامعه بشرى به سوى نظام امت و امامت، همواره مستضعفان رودرروى مستكبران و طاغوتها قرار مى‌گيرند.

اسلام با استفاده از استراتژى جهاد، مردم را در پيروزى بر طاغوتها (حكومتهاى تحميلى) و استكبار (قدرتهاى برتر سلطه‌جو) يارى مى‌دهد و در برابر موانع ديگرى چون جهل، تبليغات و تعصبات، از قدرت عمومى در زمينه تعليم، ارشاد، نصح، امر به معروف و نهى از منكر بهره مى‌گيرد [٢] .

در اين طرح آرمانى اسلام، يعنى رسيدن جامعه بشرى به مرحله تشكل امت واحد و جايگزينى نظام امامت و نفى دولتهاى مبتنى بر اقتدارات يك طرفه، هدف نهائى تأمين صلح و امنيت بين المللى نيست. گرچه ماهيت چنين نظامى بنابر خصلت مردمى و فطرى بودن آن ملازم با صلح و امنيت خواهد بود، ولى خصيصه بارز آن كه در حقيقت هدف نهائى نيز مى‌باشد، حركت يكپارچه جامعه بشرى در مسيرى باز و بلامانع به سمت شكوفائى همه استعدادهاى نهفته بشرى و ارزشهاى ممكن و بارور شدن انسان در همه ابعاد گسترده وجودى اوست.

براى وضوح بيشتر هدف عالى‌تر آخرين مرحله نظام واحد سياسى جهانى (نظام

[١] . رجوع شود به فقه سياسى، ج ٢، بخش رهبرى در نظام امامت، تأليف عميد زنجانى

[٢] رجوع شود به فقه سياسى، ج ١، مبحث نظارت عمومى.