بر اساس همين نظريه «اصالت صلح در روابط بين المللى» است كه اسلام مسئولين قانونى جامعه اسلامى را موظف مى‌داند كه پيشنهادهاى قرارداد صلح را تا آنجا كه با هدفهاى اصيل و ايدئولوژيكى اسلام مغاير نباشد با آغوش باز بپذيرند. و منطق در قرآن در زمينه اين قانون چنين است:

[١] . (وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهٰا وَ تَوَكَّلْ عَلَى الله)١ (هرگاه دشمنان به سوى صلح و همزيستى رو آوردند تو نيز بى‌درنگ دعوت آنان را با آغوش باز بپذير و توكل بر خدا كن).

تعبير قرآن در اين مورد نيز بسى شايان توجه است، زيرا به طور ضمنى آموزنده اين نكته است كه صلح و همزيستى بين انسانها آنچنان مطلوب و دوست‌داشتنى است كه بشر بايد بدان عشق بورزد و به سوى آن بال و پر بگشايد آنچنان كه جوجه يك پرنده‌اى به سوى مادرش - كه آغوش او را محل امن و آسايش و راحتى و پناهگاه خويش مى‌داند - بال و پر مى‌گشايد.

[٢] . (فَإِنِ اِعْتَزَلُوكُمْ فَلَمْ يُقٰاتِلُوكُمْ وَ أَلْقَوْا إِلَيْكُمُ اَلسَّلَمَ فَمٰا جَعَلَ الله لَكُمْ عَلَيْهِمْ سَبِيلاً) ٢(اگر آنان از شما دورى گزيدند و از جنگ و درگيرى با شما خوددارى نمودند و شما را به صلح و همزيستى دعوت كردند، هرگز خداوند براى شما راه تسلط و آزار بر آنان را مشروع و مجاز ننموده است).

[٣] . (يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا إِذٰا ضَرَبْتُمْ فِي سَبِيلِ الله فَتَبَيَّنُوا وَ لاٰ تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقىٰ إِلَيْكُمُ اَلسَّلاٰمَ لَسْتَ مُؤْمِناً تَبْتَغُونَ عَرَضَ اَلْحَيٰاةِ اَلدُّنْيٰا فَعِنْدَ الله مَغٰانِمُ كَثِيرَةٌ كَذٰلِكَ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلُ فَمَنَّ الله عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُوا إِنَّ الله كٰانَ بِمٰا تَعْمَلُونَ خَبِيراً)٣(هان اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد هنگامى كه در راه خدا گسيل مى‌شويد تحقيق و جستجو كنيد (و با هر گروهى كه روبرو مى‌شويد درگير نشويد) و به كسانى كه به شما پيشنهاد صلح و مسالمت مى‌دهند نگوئيد شما ايمان نداريد. بخواهيد از اين راه به مقاصد مادى زندگى دنيوى برسيد، غنائم بيكرانى پيش خدا داريد. شما در گذشته اين چنين بوديد، ولى خداوند بر شما منت نهاد (و به راه راست و صلح و همزيستى هدايتتان نمود)

[١] . انفال: ٦١

[٢] نساء: ٩٠.

[٣] نساء: ٩٤.