فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٤٧٤ - حمايت از موضع حق و مظلوم در سنت

كشيده شده را كه كمك مى‌طلبند يك فريضه مى‌شمارد:

الف - (وَ إِنِ اِسْتَنْصَرُوكُمْ فِي اَلدِّينِ فَعَلَيْكُمُ اَلنَّصْرُ) [١] (هرگاه در دينشان از شما يارى طلبيدند، بر شما واجب است كه آنها را يارى دهيد).

ب - (وَ مٰا لَكُمْ لاٰ تُقٰاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الله وَ اَلْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ اَلرِّجٰالِ وَ اَلنِّسٰاءِ وَ اَلْوِلْدٰانِ) [٢] (چرا در راه خدا جهاد نمى‌كنيد! آنها كه از مرد و زن و كودكان به استضعاف كشانده شده‌اند).

حمايت از موضع حق و مظلوم در سنت

در روايات اسلامى بر دادخواهى (تظلم) تأكيد شده و بعنوان يك حق طبيعى و الهى براى هر انسان و هر ملتى شناخته شده است، و اين مفهوم مستلزم لزوم حمايت از كسى است كه به تظلم برخاسته است.

و از سوى ديگر حمايت از مظلومى كه براى احقاق حق خود تلاش و مبارزه مى‌كند بعنوان يك اخلاق سياسى براى انسانهاى مسئول ياد شده است:

[٣] ">كونا للظالم خصماً و للمظلوم عوناً

در برخى روايات نيز گره‌گشائى از انسانهاى گرفتار تحت عنوان اغاثة الملهوف مورد تأكيد قرار گرفته و آثار فراوان مادى و معنوى بر آن مترتب شده است٤.

در پاره‌اى از روايات نيز خوددارى از حمايت و كمك از مظلوم حق‌طلب به مثابه بيرون آمدن از حدود اسلام و كرامت ايمانى تلقى شده است: من سمع منادياً ينادى يا للمسلمين فلم يجبه فليس بمسلم [٥] (كسى كه نداى مسلمانى را براى كمك طلبى بشنود و او را يارى ندهد، مسلمان نيست).

[١] انفال: ٧٢

[٢] نساء: ٧٥.

[٣] نهج البلاغه، نامه ٤٧.

[٤] اصول كافى، ج ٢، ص ١٥٩ و ١٣٥.

[٥] وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٥٩٠.