فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٤٣٧ - مبحث اول اصول و قواعد شناخته شده

بين كشورها طبق تصميم سال قبل مجمع در باره كار آينده در زمينه توسعه و تدوين منظم حقوق بين الملل آغاز كرد، و سرانجام در [١] ٩٧٠ م. مجمع عمومى در بيست و پنجمين اجلاس خود اعلاميه‌اى در باره اين اصول صادر كرد كه شامل يك مقدمه و هفت اصل به قرار زير بود١:

١. كشورها مى‌بايستى در روابط بين المللى خود از تهديد به زور و يا به كار بردن زور عليه تماميت ارضى و يا استقلال سياسى هر كشورى و يا به هر نحو ديگرى كه با مقاصد ملل متحد مباينت داشته باشد اجتناب ورزند (اصل چهارم در ماده [٢] منشور)

٢. كشورها مى‌بايستى اختلافات بين المللى خود را به وسايل مسالمت‌آميز بنحوى كه صلح و امنيت و عدالت بين المللى به مخاطره نيفتد، حل كنند (اصل سوم منشور).

٣. كشورها طبق منشور ملل متحد موظفند كه در موضوعات مربوط به امور داخلى هيچ كشورى دخالت نكنند (اصل هفتم منشور).

٤. برابرى حاكميت كشورها (اصل يك منشور).

٥. كشورها موظفند كه طبق منشور ملل متحد با يكديگر همكارى كنند (اصل جديد و مشابه اصل ششم منشور).

٦. اصل برابرى حقوق و خودمختارى كشورها (اصل جديد).

٧. كشورها مى‌بايستى با حسن نيت به تعهداتى كه طبق منشور ملل متحد پذيرفته‌اند عمل كنند (اصل دوم منشور).

بعضى از صاحب‌نظران در حقوق بين الملل اصول حاكم بر روابط بين الملل را در پنج اصل زير خلاصه كرده و آنها را اصول كلى حقوقى خاص بين الملل ناميده‌اند٢.

١. اصل دوام دولتها (استمرار مسئوليتهاى ناشى از تعهدات دولتها) ٢. اصل احترام به استقلال كشورها ٣. اصل تقدم قرارداد بين المللى بر حقوق داخلى

[١] . راهنماى سازمان ملل متحد، ص ٨٢٧

[٢] شارل روسو به نقل از حقوق بين الملل عمومى، تأليف دكتر ضيائى بيگدلى، ص ١٤٣.