فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٤٠٤ - تجاوز و تعريف آن

ثبوت رسانيد، و على رغم تلاشهائى كه در جهت تعريف و منع تجاوز انجام مى‌گرفت، شوراى جامعه ملل هرگز نتوانست در اين زمينه به نتيجه روشن و قاطعى دست بيابد.

تجاوز آلمان به لهستان در اول سپتامبر ١٩٣٩ م. كه روز آغاز جنگ جهانى دوم محسوب مى‌شود، با سكوت جامعه ملل مواجه شد، و در همان سال فنلاند توسط شوروى سابق مورد تجاوز قرار گرفت و شوراى جامعه ملل براى نخستين بار از اختيارات خود كه در ماده ١٦ ميثاق جامعه ملل آمده بود استفاده كرد و شوروى سابق را از عضويت جامعه ملل محروم ساخت.

نه آنجا كه حمله آلمان به لهستان ناديده گرفته شد، و نه آنجا كه دخالت شوروى سابق در امور فنلاند بعنوان تجاوز مورد خشم جامعه ملل قرار گرفت! شوراى جامعه ملل نخواست و يا نتوانست تعريف مشخصى از تجاوز را ملاك عمل خود قرار دهد.

در كنفرانس ١٩٤٣ م. مسكو، سه قدرت فاتح، آلمان نازى را متجاوز اعلام نمودند، و افسران، افراد و اعضاى حزب نازى آلمان را مسئول جنايات جنگ، قتل‌عامها و خرابيها دانستند و اعلام كردند كه جانيان جنگ بايد براى محاكمه و مجازات به كشورهاى محل ارتكاب اين اعمال عودت داده شوند.

كنفرانس ١٩٤٥ م. يالتا نيز تصميم سه قدرت بزرگ را كه در كنفرانس مسكو اتخاذ شده بود مورد تأييد قرار داد، و كنفرانس ١٩٤٥ م. سانفرانسيسكو نيز ضمن تأييد دوباره توصيه نمود كه براى محاكمه آن دسته از جانيان جنگ كه به محل خاصى مربوط نيستند، دادگاه نظامى بين المللى تشكيل گردد.

دولتهاى فاتح در تمامى اين مراحل و بعد از آن سعى بر آن داشتند كه اعمال نازيها را بعنوان نقض قراردادها يا حقوق بين الملل، سياستى تجاوزكارانه قلمداد نمايند و آن را محكوم سازند، بدون آنكه تعريف مشخصى از تجاوز ارائه دهند.

مشكل حقوقى نيز كار را پيچيده‌تر نموده بود، زيرا با در دست نداشتن تعريف مشخصى از تجاوز و منع مجازات آن، نمى‌توانستند جنگ تجاوزكارانه را جنايت تلقى نمايند.