فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٤٠١ - ١ تجاوز، عامل اصلى تهديد كنند&#١٧٢٨ امنيت

همچنين به منظور ايجاد و استمرار امنيت منطقه‌اى و بين المللى، تجاوز بعنوان عامل تهديدكننده شناخته شد و ممنوع اعلام گرديد. با وجود تلاشى كه از زمان تدوين ميثاق جامعه ملل ( [١] ٩١٩ ميلادى) در زمينه بين المللى كردن تجاوز و محكوم كردن آن به عمل آمده و طى منشور سازمان ملل متحد و ميثاقها و عهدنامه‌ها و قطعنامه‌هاى متعدد بر اين اصل پافشارى شده بود، اما تا سال ١٩٧٤ م.

كه قطعنامه تعريف تجاوز توسط مجمع عمومى سازمان ملل مورد تصويب قرار گرفت، تعريفى از آن ارائه نگرديد، و در تمامى موارد به محكوم كردن و ممنوع اعلام نمودن آن اكتفا مى‌شد، بدون آنكه تجاوز دقيقاً تفسير و به صورت حقوقى و قضائى قابل تطبيق و تفسير باشد.

١. تجاوز، عامل اصلى تهديد كننده امنيت

تجاوز به حريم حقوق ديگران همواره موجب دشمنى و به مخاطره افتادن امنيت بوده است. هنگامى كه دولتى بر حريم قلمرو سرزمين و متملكات و ساير حقوق دولتى ديگر تجاوز مى‌كند، با همين عمل، امنيت بين المللى نقض، و حرمت آن شكسته مى‌شود و امنيت قلمروهاى ديگر نيز به مخاطره مى‌افتد.

اسلام با توجه به نقشى كه ريشه‌كن نمودن تجاوز در تضمين امنيت و استمرار آن دارد، تجاوز را جز در مورد ستمكاران (فَلاٰ عُدْوٰانَ إِلاّٰ عَلَى اَلظّٰالِمِينَ‌)١ گناهى بزرگ و مستوجب سختترين مجازاتها شمرده و مرتكب آن را ستمكار خوانده است (وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ الله فَأُولٰئِكَ هُمُ اَلظّٰالِمُونَ‌) [٢] .

قرآن بازگشت تجاوز و آثار آن را به خود متجاوز مى‌داند (وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ الله فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ‌) [٣] و جزاى متجاوز را تجاوز به مثل مى‌شمارد

[١] بقره: ١٩٣ (تجاوز جز در مورد ستمكاران روا نيست)

[٢] بقره: ٢٢٩ (كسى كه حدود الهى را مورد تجاوز قرار دهد از ستمكاران است).

[٣] طلاق: ١ (كسى كه حدود الهى را تجاوز كند به خويشتن ستم روا داشته است).